B O I - Venus In Flux

Venus passeert behoorlijk vaak in de muziekgeschiedenis. Denk maar aan Shocking Blue, The Velvet Underground, Wings of Björk. En dat zijn dan nog de meest bekende. Daarnaast zijn er nog talloze andere songs geschreven rond de planeet of de godin uit de mythologie. Met B O I komt daar een Belgische band bij, eentje voor wie Venus nooit uit steen gebeiteld is, maar steeds in verandering. Zoals het leven, quoi.

De Antwerpse all-female-band passeerde al meermaals op deze pagina's met een aantal singles, die ook op 'Venus In Flux' terechtkwamen. Aan het oor van waakzame maatjesvisser (ma) is het dan ook moeilijk ontsnappen. En van hem zette die besmetting zich dan verder doorheen de redactie. De langspeler kon dan ook niet ongemerkt voorbijgaan. Er zijn meerdere redenen waarom dit werkstuk uw aandacht verdient, tenminste als u houdt van goed opgebouwde, nu eens potige, dan weer iets meer ingetogen liedjes. Grungy wordt wel eens geopperd. Zit iets in, maar er meer.

De opener, Nothing's Right, bevestigt dat laatste alvast meteen en met nadruk. Een krasse piepende gitaar leidt de song in om je dan met de nodige power bij de kraag te pakken en de plaat binnen te sleuren. Opvallend detail: je wordt nogal met de nodige “boys” (of “bois”, zo je wil) om de oren geslagen. Maar dan volgt de teleurstelling die naar voor komt. “Teach me how to make it right”, klinkt het aan het einde van het nummer, ook al lijkt alle hoop dan al verloren.

Het tempo zakt ietwat voor Amal, maar er zit nog steeds de nodige punch in. Opnieuw lijkt het niet zo goed te gaan met het liefdesleven van de protagoniste, iets wat zich ook nog eens voortzet in Baby met het mooie gitaaraccent dat telkens bij het vernoemen van de titel wordt gezet.

Rush sluit dan weer eerder aan bij de opener en draagt een zeker Soundgarden-gevoel in zich. Tekstueel lijkt er een zekere paradox in te zitten. Er wordt gesuggereerd dat er agressie inhet spel is, maar tegelijkertijd lijkt de zangeres daar ook op te kicken. Zoals dat wel vaker gaat. De laatste strofe spreekt op dat gebied boekdelen met een afsluitende zin als “Come on fill me up”. Een hoogtepunt!

En daar blijft het niet bij, want met het titelnummer wordt ook helemaal raak geschoten. Let op de gitaarlaagjes, die doorheen de song kronkelen en je willen bedwelmen. Of het a-typische einde. Neem hier nog afsluiter Sugarrabbit bij, met de onderhuidse spanning die daarin verstopt zit en de geweldige climax aan het einde, en je hebt een dodelijk trio.

Dan doen we de resterende songs waarschijnlijk nog oneer aan, want ook Leave heeft meer dan genoeg kwaliteiten. En de prachtige liefdesverklaring, die No Girl (met nog zo'n merkwaardig tussenstuk) mag er ook meer dan zijn. Dat lijkt trouwens de enige song op deze plaat, waarin het goed komt met de liefde.

'Venus In Flux' is een mooie plaat, waaraan met veel zorg gewerkt is en die aldus het nodige resultaat oplevert. Heel soms hebben we het gevoel dat er iets minder op safe had moeten gespeeld worden, maar dat neemt niet weg dat we deze plaat met veel plezier (her- en her)beluisteren. En wij hebben zo het gevoel dat die songs live meer tot hun recht gaan komen. Misschien maar even uitchecken op 24 april in Het Bos.