Angelo De Augustine - Angel In Plainclothes

Liefhebbers van hardere genres zullen bij deze plaat wellicht de neus ophalen, maar niemand kan ontkennen dat ze de perfectie benadert wanneer het aankomt op storytelling, songwriting en productie.

Wie heeft de zoetste stem van alle singer-songwriters? Is het Sufjan Stevens of toch Angelo De Augustine? Gelukkig is muziek geen wedstrijd, dus waarom zou je niet van beiden kunnen genieten? Feit is dat De Augustine zich op zijn vijfde album van zijn meest intieme en eerlijke kant toont. Zijn breekbare zang schittert wanneer hij dicht bij de microfoon komt om de ziel van de gekwelde en vermoeide luisteraar te troosten.

Wat ook meteen opvalt op ‘Angel In Plainclothes’, is dat De Augustine zich meer dan ooit op zijn gemak voelt in zijn eigen vel. De herwonnen rust klinkt door in elke unieke nuance van de muziek, zowel in de weelderige strijkers als in het langzaam strummen op zijn gitaar of het strelen van de harp door Leng Bian.

De nummers verkennen de kwetsbaarheid van het menselijk leven, het krijgen van tweede kansen en het moeizaam oppakken van de draad na een zware ziekte. De Angelo keek de dood in de ogen en deze ervaring dwong hem om fundamentele basisvaardigheden volledig opnieuw te leren. Dat lukte en hij is daar dankbaar voor en dat voel je.

Hoewel De Augustine het album grotendeels zelf schreef, opnam, arrangeerde, produceerde en mixte in zijn eigen opnamestudio A Secret Place in Zuid-Californië, opende hij ditmaal de deuren voor externe creativiteit. Het is voor het eerst in jaren dat hij expliciet samenwerkt met andere getalenteerde artiesten. Zo horen we verfijnde bijdragen van arrangeur Oliver Hill (bekend van Kevin Morby en Helado Negro), harpiste Leng Bian en achtergrondzangeres en percussioniste Wendy Fraser. Daarnaast leverden Thomas Bartlett (die eerder De Augustines ‘Tomb’, St. Vincent en Bebel Gilberto producete) en Jonathan Wilson (Angel Olsen, Father John Misty) hand en spandiensten.

Dit beslagen collectief tilt de composities naar een hoger niveau. De beklijvende elegie Empty Shell begint met weelderige, bijna Beatles-achtige strijkers die een hernieuwde energie brengen, en de meanderende melodie van het melancholische refrein versterken. Een rijke mengeling van akoestische instrumenten en weelderige vocale harmonieën kenmerkt vervolgens het enigmatisch getitelde Pet Cemetery. Het hoopvolle Spirit Of The Unknown en het opvallende psychedelische countrynummer Mirror Mirror (dat meedingt naar de kroon van “song van het jaar”) verbreden de muzikale reikwijdte van de artiest, terwijl het meer conventioneel opgebouwde Cosmic Ride De Augustine laat horen op de absolute top van zijn kunnen.

Het specifiek uitlichten van individuele nummers doet ergens echter tekort aan de algehele sfeer en de organische kracht van het album als geheel. De nummers op‘Angel in Plainclothes’ vloeien haast naadloos in elkaar over. De serene sfeer wordt al vroeg gecreëerd en gedurende de hele speelduur moeiteloos vastgehouden. Het is een zorgvuldig, ambachtelijk werkstuk geworden dat herhaaldelijk, aandachtig luisteren niet alleen verdient, maar ook telkens rijkelijk beloont.

Kers op de taart is het aangrijpende refrein van The Universe Was Our Mother, waarin De Augustines herkenbare falsetstem vol verlangen, emotionele lading en pure kracht weerspiegelt. De zacht pulserende basritmes van afsluiter Goodbye Baby Blue vormen een laatste weldoende massage. Rest enkel nog even genieten van de avondlijke stilte waarin enkel nog een merel kwinkeleert of… een nieuwe druk op de play-toets.