An Pierlé & White Velvet - An Pierlé & White Velvet
Pias Records
Niel Van Herck — 8 november 2008
Het klimaat is onherroepelijk aan het wijzigen. De aarde warmt steeds meer op. Gisteren stond er zelfs een pinguin voor de deur met de vraag waar de Zuidpool ergens naartoe was. Koning Vorst zal binnenkort ons land niet meer aandoen en dat heeft zo zijn nadelen. Geen knusse momenten meer voor de haard, niet meer opgerold in een dekentje nippen van een warme chocomelk. Wanneer moet je dan in hemelsnaam het nieuwe pareltje van An Pierlé gaan opleggen?
Maar zoals elke romanticus zal beamen, in elk van ons hart zit wel een beetje winter verscholen. Ook in dat van An Pierlé zelf. Vier jaar geleden kon iedereen al meegenieten van een prachtige stem met een minimalistische pianobegeleiding en nu is het opnieuw zover. Ze beweert zelf dat ze elke dag in die vier jaar geen moment heeft stilgezeten. An heeft een volwaardige band, White Velvet, rond zich weten te scharen en bracht samen met hen een gloednieuw album uit. Het album kreeg geen titel mee maar zoals Shakespeare het zo mooi kon zeggen: “What’s in a name?”
De toon wordt meteen op zijn Pierlés ingezet. Het eerste nummer Jupiter baadt in een gelukzalige mengelmoes van allerlei instrumenten met de zeemzoete stem van een volwassen geworden An Pierlé op de voorgrond. Ook met het volgende nummer How Does It Feel wordt verdergegaan op het zweverige elan. Lichte bluesklanken en een schitterende tekst dompelen je onder in gezelligheid. “Life will be as well as you make it. Promise you will never stop wondering” is de boodschap die we onthouden in dit nummer.
Het album zit vol van de warmbloedige ballads met af en toe een uitschieter. De piano heeft nog steeds een belangrijke rol, maar wordt meesterlijk aangevuld met gitaargetokkel en andere instrumenten. Many Roads bijvoorbeeld is een magistraal samenspel van een gitaar, piano, cello en stem. Volstrekte harmonie. In It’s Got to Be Me en Mexico gaat het er wat swingender aan toe en in Not the End komen er zelfs heuse rockallures naar boven. Hier geldt echter het befaamde schoenmaker, blijf bij je leest, want dit nummer is het enige zwakke moment op het album. Koen Gisen, ook wel gekend als meneer Pierlé, is samen met An verantwoordelijk voor alle nummers. In Cold Winter komt hij het album wat kracht bijzettten met zijn schorre maar wondermooie stem. Het allerlaatste nummer Closing Time groeit zelfs uit tot een heus liefdesspel tussen twee prachtige stemmen en muzikanten.
An Pierlé heeft een zeer veelzijdige stem. Hoge engelachtige tonen worden moeiteloos afgewisseld met lage, soms zelfs grommende stemgeluiden. Die veelzijdigheid komt mooi tot zijn recht onder begeleiding van White Velvet. Het album straalt gewoon warmte en gezelligheid uit. En ook al komt de winter misschien niet meer bij ons langs, er zullen altijd wel van die knusse momenten overschieten waarbij An Pierlé en crew van pas komen.