Alela Diane - Wild Divine
Rough Trade
Frank Tubex — 19 mei 2011
De derde cd is de moeilijkste, zo klinkt het cliché. De eerste is een openbaring en de tweede glijdt mee in de slipstream van het debuut, maar dan komt de lakmoesproef: de bevestiging van een onmiskenbaar talent of de langzame weg naar de anonimiteit? We onderwerpen Alela Diane’s nieuwste ‘Wild Divine’ aan de test.
Het eerste wat opvalt is de vollere sound die Diane haar nieuwe cd meegaf. De weliswaar discrete maar toch onmiskenbare aanwezigheid van elektrische gitaar of wurlitzer doet ‘Wild Divine’ veel minder kaal klinken dan haar eerste twee cd’s.
Bovendien bezweert Alela Diane het gevaar dat haar mooie stem zou gaan verdrinken in al te enthousiaste arrangementen: de instrumenten staan duidelijk ten dienste van de song en niet omgekeerd, zoals dat wel eens dreigt te gebeuren bij een overijverige producer. Het geeft ‘Wild Divine’ wel veel minder folk-gevoel dan we van haar gewoon zijn.
Bovendien bezweert Alela Diane het gevaar dat haar mooie stem zou gaan verdrinken in al te enthousiaste arrangementen: de instrumenten staan duidelijk ten dienste van de song en niet omgekeerd, zoals dat wel eens dreigt te gebeuren bij een overijverige producer. Het geeft ‘Wild Divine’ wel veel minder folk-gevoel dan we van haar gewoon zijn.
Maar het schoentje nijpt toch vooral elders. Alela Diane is er deze keer immers niet in geslaagd een collectie sterke composities bij elkaar te pennen. En dus krijgen we al snel de indruk dat we steeds naar hetzelfde lied aan het luisteren zijn.
Nogal wat nummers drijven op een matig up-temporitme dat af en toe geaccentueerd wordt door een gitaarsolo. To Begin, Elijah, Long Way Down, Of Many Colors, ... Het zijn geen slechte songs, maar een mens raakt er moeilijk van onder de indruk.
Uitschieters zijn het folky Suzanne – waar ze dicht in de buurt komt van een geïnspireerde Suzanne 'what’s in a name!' Vega - en de fraaie, akoestische ballad The Wind, met een geslaagd samenspel tussen mandoline en pedal steel als was het een soort spirituele mantra.
Desire, met een rif die zo gestolen is van Neil Diamonds Walk On Water, is het beste moment op de cd: eindelijk een sterke compositie.
Nadien komen nog drie nummers die de luisteraar terugvoeren naar de sfeer van de opening van de cd: niet kwaad dus, maar been there, done that. En daarmee is de cirkel rond en de cd vol.
Nogal wat nummers drijven op een matig up-temporitme dat af en toe geaccentueerd wordt door een gitaarsolo. To Begin, Elijah, Long Way Down, Of Many Colors, ... Het zijn geen slechte songs, maar een mens raakt er moeilijk van onder de indruk.
Uitschieters zijn het folky Suzanne – waar ze dicht in de buurt komt van een geïnspireerde Suzanne 'what’s in a name!' Vega - en de fraaie, akoestische ballad The Wind, met een geslaagd samenspel tussen mandoline en pedal steel als was het een soort spirituele mantra.
Desire, met een rif die zo gestolen is van Neil Diamonds Walk On Water, is het beste moment op de cd: eindelijk een sterke compositie.
Nadien komen nog drie nummers die de luisteraar terugvoeren naar de sfeer van de opening van de cd: niet kwaad dus, maar been there, done that. En daarmee is de cirkel rond en de cd vol.
Wij worden dus niet wild van ‘Wild Divine’, maar geven Alela Diane graag een dosis tijdskrediet om haar volgende cd meer variatie en onze oren meer afwisseling te bieden.