Alabama Thunderpussy - Open Fire

Zonder concurrentie is dit de meest hilarische groepsnaam in haar genre. Zeker omdat de heren helemaal niet uit Alabama, maar uit Richmond komen. Voor ‘Open Fire’ deed een nieuwe zanger zijn intrede. Kyle Thomas voldoet tot in detail aan de maatstaf van een hardrockstem. Nijpend in de keel en met veel growl blijft hij toonvast, zonder meer. Zeer vroeg op het album laat Void Of Harmony een eerste keer zien dat de lijn tussen hardrock en heavy metal zeer dun geworden is. Van leuke voetstampers vliegen de wat blikkerig afgestelde gitaren naar heuse vuistzwaaiers. Daarnaast last de gitaartandem rustiger, tweestemmig gepingel in, begeleid door volledig heldere zang.



Erg dromerig en zwoel allemaal, maar wegens overdadig gebruik geraken die stukken ongelooflijk afgezaagd. Net als je de strijd tegen Klaas Vaak gaat verliezen, giet None Shall Return een emmer ijskoud water in je gezicht. Feestende en beweeglijke zessnaarders rocken nog eens over de grens van grote broer heavy metal. Thomas schiet een eerste keer in zijn roestige kopstem en een typisch baslijntje voegt voldoende leeftijd toe. Als goede wijn is dat meest ouderwetse nummer uitgerekend het beste op het album.

 

Moeten we zeker nog de vlot geoliede solomachine van Ryan Lake aanstippen. Zonder minutenlang de show-off uit te hangen, doseert Lake zijn krasserige solo’s op de momenten waarop de ritmesessie daar om vraagt. De perfecte balans tussen riff en solo, zeg maar. Toch moet gezegd worden dat vooral de drum, maar ook de rest van de goederen, rechtstreeks uit de jaren ’70 en ’80 dateren. Vandaag de dag is dat hopeloos achterhaald en kan je daar niet meer mee uitpakken. Leuk als soundtrack bij een beeld van een leger door overgewicht verteerde Hells Angels die op hun Harley Davidson door een broeierig woestijnlandschap cruisen. Het stalen ros van Lake sputtert nog even tijdens de titeltrack, maar geeft dan de geest. De korstige vocalen verstikken in saaie bas– en gitaartouwen. Zo sleept een mens zich naar het einde van een album.

 

Alabama Thunderpussy zit gevangen in de jaren ’70 en ’80. Daardoor kunnen ze zich moeilijk onderscheiden van het werk dat effectief uit die tijd afkomstig is. Best wel ruige rock ’n roll, maar alleen hun groepsnaam werkt echt verkwikkend. Hun imago van whiskyzuipende feestbeesten hebben ze dan wel achter zich gelaten, nu wordt het tijd dat ze met die stokoude sound hetzelfde doen.