AaRON - Artificial Animals Riding on Neverland
Discograph
Tom Weyn — 8 november 2008
Toen we enkele maanden geleden voor de eerste keer de single U-Turn (Lili) op de radio hoorden, bracht die ons helemaal van onze melk. Al gauw dachten we dat we dat maar moesten relativeren, want dat was een gevoel dat we bij Sadness van Stash ook hadden gehad en kijk wat daar van gekomen is. Het album ‘Artificial Animals Riding on Neverland’ (waarvan AaRON de afkorting is, mocht u ‘m nog niet hebben) zou ons hierover uitsluitsel moeten bieden.
AaRON komt uit Frankrijk en daar ligt al een van de grote problemen van de groep. Moesten ze van over de kleine of grote plas komen, waren ze hier al lang ingeslagen als een bom. In hun thuisland is dit duo, bestaande uit Simon Buret en Olivier Coursier, wél razend populair dankzij datzelfde nummer. Het fungeerde vorig jaar als soundtrack bij de film ‘Je Vais Bien, Ne T’en Fais Pas’ en scheerde daar hoge toppen in de hitparade.
Niet alle nummers op dit debuut klinken echter even toegankelijk. Opener én orgelpunt van de plaat Endless Song is doorspekt van de elektronica en doet daarmee onvermijdelijk denken aan Radiohead ten tijde van ‘Hail to the Thief’. Een referentie die we wel meer opmerkten, niet in het minst dankzij de stem van Buret die soms in de buurt komt van die van Thom Yorke. Hij weet er soms dezelfde vorm van dramatiek in te leggen. Of dat ongelukkig toeval is of een milde vorm van plagiaat, laten we in het midden.
Op ‘Artificial Animals Riding on Neverland’ wordt er afgewisseld tussen die elektronische stukken (zie ook bijvoorbeeld het militair getinte War Flag en het zenuwachtige O-Song), klassieke popsongs (Angel Dust) en prachtige ballads. Luister bijvoorbeeld naar afsluiter Last Night Thoughts of naar Little Love. Wanneer Buret daarin zingt “Don’t worry, life is easy” krijgen we het even op onze zenuwen, maar later blijkt gelukkig dat het hier om een wondermooi en ongegeneerd liefdeslied gaat. Leidraad blijft wel steeds die elektronica, zij het subtiel of prominent aanwezig.
Jammer genoeg staan er ook een paar onbeduidende nummers op. Mister K lijkt op het eerste gehoor niet meer dan een belachelijke tekst (“One thing is for real, a fish is a better friend than a human”) op een eenvoudig gitaarlijntje en songs als Blow en Beautiful Scar kabbelen rustig voort maar doen ook niets meer. Onze twijfels kwam ook boven bij de dramatische Billie Holiday-cover Strange Fruit.
Na het beluisteren van ‘Artificial Animals Riding on Neverland’ hebben we er geen idee van welke richting AaRON opwil. Potentieel hebben ze alleszins maar we kunnen het allemaal niet zo goed vatten en de plaat lijkt, met uitzondering van een paar sublieme uitzonderingen, behoorlijk vergankelijk.