65daysofstatic - The Destruction of Small Ideas
Monotreme Records
Jan Vael — 8 november 2008
Laten we maar meteen met de deur in huis vallen. Dit ‘The Destruction of Small Ideas’ van 65daysofstatic is een moeilijk geval. Dat is op zich niet eens zo verwonderlijk, want de muziek die dit Britse combo produceert kan bezwaarlijk als een hapklare brok bestempeld worden. Moeilijk wil in dit geval dus geenszins zeggen dat we hier met een teleurstellende plaat te maken hebben, veeleer slaat het op de inspanning die vereist wordt van de luisteraar om er ten volle van te kunnen genieten.
65daysofstatic geldt als één van de meest creatieve en vernieuwende groepen in het postrockgenre en maakte de voorbije jaren ook aan deze kant van de oceaan flink wat indruk én fans met een reeks briljante live-optredens. Van een paar hiervan mogen wij ons bevoorrechte getuigen noemen en we waren dan ook benieuwd of het overrompelende effect van de concerten zou geëvenaard worden door de impact van het studiowerk. En precies hier lijkt ons het schoentje te wringen …
Het openingsnummer When We Were Younger & Better gooit onmiddellijk alle troeven van de band op tafel: stevig gitaar- en drumwerk wordt op intelligente wijze afgewisseld met kalme, atmosferische piano-intermezzi. De track zit vrij complex ineen, maar duurt misschien net iets te lang om te blijven boeien tot het einde. Ongeveer hetzelfde muzikale, inmiddels ietwat vertrouwd klinkende recept, horen we in A Failsafe, alleen voegen sporadische technobeats hier nog een extra pigment toe aan het klankenpalet en jagen ze het tempo mee de hoogte in. De single Don’t Go Down To Sorrow is een bescheiden hoogtepunt. Na een zacht begin evolueert dit nummer tot een heftige sonische eruptie en dito knisperende geluidseffecten naar het einde toe. Ook het daaropvolgende Wax Futures is met z’n roffelende drumsalvo’s en stevige gitaaruitbarstingen een voltreffer.
Het eigenzinnige aspect van 65daysofstatic dat hen onderscheidt van andere bands in dit uitgemolken genre, met name het stoeien met elektronica, komt opnieuw tot uiting in de intro van These Things You Can’t Unlearn. Dreigend klinkende gitaren en drums zorgen dan weer voor een behoorlijk spooky effect. Ook de ingehouden energie van Lyonesse, met zacht aanzwellende piano en elektronica maar waarbij een verwachte climax uitblijft, is prachtig. En de elektronische accentjes in het uptempo The Distant & Mechanised Glow of Eastern European Dance Parties verlenen ei zo na een dansbaar karakter aan deze track.