Vierde album voor Bonny Doon

Met Lucky Ones kondigt de band uit Detroit een vierde album aan. Maar prijst de band zichzelf wel zo gelukkig of is dit toch een vorm van een protestsong?

In de loopbaan van elke band die zijn hele leven aan muziek wijdt, komt er een moment waarop de luchtspiegeling verdwijnt. Je kijkt om je heen, telt de jaren, werpt een blik op je bankrekening en beseft dat de economische wurggreep niet verslapt. Je land wordt met de week dommer, gemener en luidruchtiger. Je hebt op elk denkbaar podium gestaan, van punkhuizen in Detroit tot de legendarische Hollywood Bowl. Je hebt ouders begraven, vrienden zien afhaken en de zware, beangstigende verantwoordelijkheid op je genomen om zelf een gezin te stichten. Je realiseert je dat jij nu de volgende generatie bent en dat de keuzes die je maakt er werkelijk toe doen.

Voor het viertal Bonny Doon uit Detroit is dit geen reden om bij de pakken neer te zitten. In plaats daarvan komen ze twee keer per week samen, draaien ze de versterkers open en maken ze het meest verfijnde en doorleefde album uit hun carrière. Vandaag kondigen ze 'Forever Green' aan, hun vierde studioalbum dat op 5 februari verschijnt via ANTI-.

Het hart van de plaat klopt het krachtigst in de eerste single, Lucky Ones. Het nummer is gestoeld op een meeslepende 'heartland rock'-basis en fungeert als een volkslied voor de werkende klasse in een tijd die wordt gekenmerkt door economische malaise, een groeiende kloof tussen arm en rijk, en de frustratie van hard werken zonder dat daar de beloofde beloning tegenover staat. "Ik wil weten hoe het voelt om bij de gelukkigen te horen," zingt frontman Bill Lennox – niet met bitterheid, maar met de oprechte hoop van iemand die nog steeds durft te verlangen.

"De meeste mensen redden het maar net en kunnen nauwelijks rondkomen, terwijl ze zich een slag in de rondte werken," reflecteert Lennox. "Ondertussen worden de rijken steeds rijker en doen de machthebbers er alles aan om de rechten en de waardigheid van de werkende klasse te onderdrukken. Het is een soort opeenstapeling van grieven en frustraties, zowel op persoonlijk als op collectief vlak. In mijn eigen geval: ik zit al twaalf jaar in een band, ben evenveel jaar ouder geworden, maar werk wel nog steeds als barman tot drie uur 's nachts. Mijn lichaam herstelt niet meer zoals vroeger. Soms heb je het gevoel dat je je portie ellende wel hebt gehad en wacht je tot de dingen eindelijk wat makkelijker worden of op hun plek vallen. Ik ken veel mensen die er zo over denken."