Xavier Rudd

Xavier Rudd is hét schoolvoorbeeld van een Australische surfdude. Zijn concert begon wat eerder door het afgelaste voorprogramma van Ben Howard. Dat deed de anticipatie alleen maar groeien en toen Rudd met zijn compagnons van het Zuid-Afrikaanse Izintaba opkwam, ontplofte de menigte.

De Australische folkrock werkte zeer aanstekelijk. Al vlug werd duidelijk dat het merendeel van het publiek de nummers kende en zich niet inhield om een pasje te wagen.

Rudd is zeker geen muzikant uit het rijtje. Voor elke liveshow brengt hij zijn wel zeer speciale didgeridoo mee. Hij weet daar een bijna elektronisch geluid uit te persen en doet dat met een heerlijke overgave. Ook zijn gitaarspel is niet gewoontjes. Met zijn instrument op schoot tokkelde hij daar vol genot op.

De muziek was betoverend mooi en Rudds stem zorgde voor meerdere kippenvelmomenten. De drums en bas van Izintaba voegden absoluut een meerwaarde toe: de constante, dansbare beat werkte ongetwijfeld op de gemoedstoestand van de aanwezigen. Al zullen de wietwalmen daar vast ook iets mee te maken gehad hebben.

Openingsnummer The Mother was een bluesy tune á la Seasick Steve. De instrumentale dansmuziek overstemde het gemompel binnen de kortste keren. De zware didgeridoo schalde door de zaal en de peaceloving hasjrokers waren al meteen verkocht.

Messages/Guku, een parel van formaat, deed ons denken aan de nieuwste soundtrack van Tarzan of De Leeuwenkoning. Sprookjesachtig en magisch vertolkten Xavier Rudd en Izintaba dit langste nummer van het concert. Ondanks de volle zaal hing er toch een ongelooflijk losse sfeer en tijdens feestnummer Food haalde de Australiër meerdere toeschouwers op het podium.

Surfdude of niet, Xavier Rudd heeft zijn hart verloren aan de muziek en is een man van weinig woorden. Dat gebrek aan spraakzaamheid werd ruimschoots goed gemaakt door de entertainmentwaarde van dit optreden. Slechts enkele artiesten kunnen ook entertainen met hun muziek, maar de Australiër wist de AB om te toveren tot een waar feestpaleis.