Woven Hand
Goddelijk
Jan Vael
Het Depot, Leuven — 10 januari 2009
Na afloop van hun magistrale set in muziekcentrum Het Depot verliet Woven Hand dankbaar het podium. Niet enkel het begeesterde, talrijk opgekomen publiek werd overigens bedankt. Frontman David Eugene Edwards heeft zijn christelijke inspiratie nooit onder stoelen of banken gestoken en dus richtte hij ook even de handen ter hemel. Naar de al dan niet religieuze achtergrond van de toeschouwers in Leuven hebben we het raden, maar ze kregen hoe dan ook een verbluffend concert voorgeschoteld.
Het Depot was donderdagavond uitverkocht en de verklaring daarvoor is eenvoudig. Reeds met zijn vorige band 16 Horsepower maakte David Eugene Edwards ook in ons landje indruk en won hij vele zieltjes. Die grote schare fans was maar wat blij toen al in 2002, een jaar na de split van 16 Horsepower, het eerste album van zijn nieuwe project Woven Hand verscheen. Ondertussen zijn we zes jaar verder en heeft ook deze groep zich een benijdenswaardige livereputatie bijeengespeeld. Dat werd in Leuven nog maar eens geïllustreerd. Het publiek genoot zichtbaar en at uit Edwards handen.
Goddelijke handen zeg maar, want de muziek van Woven Hand mag dan niet meteen de meest toegankelijke zijn, ze behoort wel tot de meest emotioneel aangrijpende en doorleefde die we kennen. Vooral live komt dit optimaal tot uiting en stort de charismatische Edwards zich vol overgave op zijn uitgepuurde songs. Alleen al de man gadeslaan vormt een belevenis op zich. Hij zit vooraan op het podium op een stoel, bespeelt een van zijn gitaren en zingt zich de ziel uit het lijf. Nu en dan schudt hij de haren of werpt hij ostentatief zijn voet vooruit.
Bovendien weet Edwards zich als vanouds goed te omringen. Landgenoot Peter Van Laerhoven (gitaar), Ordy Garrison (drums) en ex-16 Horsepower-bassist Pascal Humbert musiceerden uitstekend en zorgden er mee voor dat we dit avondje Leuven niet licht zullen vergeten. De sound van Woven Hand is origineel en herkenbaar tegelijk. Ook op de nieuwe plaat ‘Ten Stones’, die hier werd voorgesteld, horen we weer een eigenzinnige hybride van gothic roots, folk noir en alt country. De onheilspellende sfeer en dwingende stem van David vormt een constante.
Hoogtepunten tijdens het concert waren legio. Niet enkel de nieuwe nummers (het gedreven Kicking Bird en een passioneel Not One Stone) maar ook oude favorieten (het mooie Winter Shaker, The Speaking Hands, Whistling Girl en Tin Finger met David op banjo) kwamen ruimschoots aan bod. In de oververdiende bisreeks kregen we er onder meer nog de 16 Horsepower-klassieker American Wheeze (met accordeon) bovenop. Wie hier onberoerd bij kon blijven, heeft wellicht een hart van steen.