white lies - Nieuw geluid, zelfde klasse
013, 26 februari 2026
White Lies is een graag geziene gast in de lage landen. Na amper een jaar pauze staan ze alweer voor meerdere shows geboekt. Dit jaar was het de Ancienne Belgique, AFAS Live en dus de uitverkochte 013 in Tilburg. Met een kakelvers album op de plank en een flink arsenaal oude hits beloofde dit een mooie avond te worden.
Het in Essex/Londen gestationeerde kwartet She’s In Parties had het voorrecht om het laatste deel van de tour van White Lies te mogen meemaken als supportact. Met de mix van indierock en dreampop en met voorbeelden als The Cure en Tears For Fears loste het de verwachtingen in. De muziek was als een lentedag aan zee met golven die rustig het strand op spoelden. Het klonk lekker, maar na een tijdje ook weinig bijzonder. De bandleden stonden mijlen uit elkaar en onthielden zich van elke interactie. En de stem van de zangeres ontbrak het aan kracht en glans, waardoor het ongemakkelijk voelde om naar te kijken. Toen de band zonder enig woord of blik naar het publiek het podium verliet, was de reactie dan ook navenant.
Met een subtiele zwaai kwam White Lies daarna het podium op, maarmee al meteen meer warmte werd uitgestraald dan we van de voorgangers kregen. Achter de band stonden vier witte rechthoeken, die tijdens de show voor een mooi lichtspel zorgden, een simpele maar doeltreffende aanvulling voor de show. Meer bombastische aankleding heeft deze band trouwens niet nodig, want de muziek doet al het werk.
De set werd ingezet met All The Best van het vorig jaar verschenen album 'Night Light'. Op dit album hoorden we al dat zanger Harry McVeigh de hoge noten heeft ingeruild voor een hese, rauwe sound, hetgeen de nieuwe muziek dan wel ten goede kwam, maar bij de oudere songs was het even moeilijk om dit te plaatsen. Maar toen grootste hit Farewell To The Fairground als tweede nummer werd gespeeld, bleek dat toch niet echt te storen en ging de hele zaal flink uit het dak. Spontaan ging in het rustige tussenstuk alle handen de lucht in en werd "Keep on running" enthousiast mee gezongen. In die mate zelfs dat McVeigh even van zijn leek gebracht te zijn, maar hij krabbelde al snel terug recht om de fans te vervoegen. Na meezinger There Goes Our Love Again volgde nieuwtje My Lover. Hoewel de band met het nieuwe album een andere afslag heeft genomen, zijn de fans trouw gebleven. Tijdens de swingende melodieën van My Lover zag je de nodige lijven op het ritme meedeinen.
'Friends' gaat intussen al tien jaar mee en voor deze gelegenheid kregen we Don't Want To Feel It All en Is My Love Enough uit die langspeler. Hoewel de band bij de meeste nummers toch leunt op de synth, zorgde bassist Charles Cave met lage tonen en soepele vingers ervoor dat de nummers de extra diepte kregen, die ze nodig hebben. En dat gold zeker voor Is My Love Enough. In de setlist werd oud en nieuw mooi afgewisseld, waardoor alles naadloos in elkaar paste. Zo kregen we na nieuweling Keep Up meteen knaller Tokyo, gevolgd door onze persoonlijke favoriet Time to Give. Net hier hadden wij het moeilijk om gewend te raken aan het "nieuwe" stemgeluid, maar instrumentaal werd dit dan weer meer dan goed gemaakt.
Voor de toegift koos de band voor Night Light met Cave op akoestische gitaar en McVeigh, die zich beperkte tot zingen. Die laatste klinkt in dit nummer alsof hij al de nodige whisky en sigaren heeft verteerd en net maakt deze track zo goed. Je vergat bijna dat je naar White Lies aan het luisteren bent. Death liet ons dan weer horen dat het echt wel die band was waar we allen voor gekomen waren. En hoewel het nieuwe album en geluid verschilt van wat voorafging, lijkt het toch gewoon te werken. Deze band heeft altijd al de nodige potentie gehad en hier bleek dat er nog wel één en ander zit aan te komen. In 013 was het in ieder geval alweer een steengoede show.
Foto: archief