Two Gallants

Naast het grote concertgeweld in respectievelijk Vorst Nationaal (Tool) en Hof Ter Lo (Kaiser Chiefs) kwamen nog andere bands hun kunsten vertonen in Belgische zalen.  Zo was er Mono in de Cactus in Brugge en - en daar draait het hier om - Two Gallants in de Rotonde van de Botanique in Brussel.  De concertliefhebber moest dus knopen doorhakken.  En wij zijn maar wat blij dat we voor Two Gallants gekozen hebben.

Als voorprogramma hebben Two Gallants een andere jonge band bij zich : Cold War Kids.  Met We Used To Vacation hebben ze zowaar een radiohit geplukt van hun debuutalbum 'Robbers And Cowards' dat hier eind november zou verschijnen.  En daarmee openen ze ook hun set.  Meteen is er dat goede gevoel dat je kan hebben wanneer je een band voor het eerst ziet.  Zanger Nathan Willett heeft een krachtige stem met een zekere urgentie erin.  De rest van de band en met name bassist Matt Maust stuitert over het podium als jonge honden die net van de leiband werden losgelaten.  Daarbij brengen ze nummers die beklijven en blijven hangen.  Niet voor niets zitten wij al de hele dag met die single in ons hoofd.  En dan hebben we het nog niet gehad over nummers als Hang Me Up To Dry of een nieuwe song als Quiet Please.  Dit is zeker een band om in het oog te houden met een mix van indierock, blues en popinvloeden.

De ondergaande zon kleurt de wolken rood alsof ze weet dat Two Gallants precies vanavond hun 'death songs' komen brengen.  Het lijkt wel een voorbode want net zoals hun jongste CD 'What The Toll Tells' begint met de wind die door de boxen suist, lijkt de natuur op de hoogte van de doortocht van deze twee jonge snaken, die klinken alsof ze al een heel leven achter zich hebben.  Hun teksten zijn doorleefd, vaak pessimistisch met de dood om elke hoek;  hun muziek is rauw met sporen van blues, maar ook van folk en rock. 

Het is met Steady Rollin' dat ze na een korte pauze het voorprogramma meteen naar een lagere klasse verwijzen.  Adam Stephens heeft een stem alsof hij al vijfentwintig jaar rookt, rasperig en met een gelijkaardige trilling in zijn stem als dat andere wonderkind, Conor Oberst van Bright Eyes.  Stephens bespeelt daarnaast zijn gitaar al "fingerpickend" : al zijn vingers dansen over de snaren.  Drummer Tyson Vogel is introverter dan zijn zingende collega en verbergt de hele avond zijn gezicht achter zijn sluik hangende haren, terwijl hij zijn drumstel, dat erg compact rondom hem staat opgesteld (waarvoor hij tijdens de pauze zelfs eigenhandig heeft zorg gedragen), foltert alsof hij het na dit optreden naar de vuilnisbelt wil verwijzen.  Daarenboven ondersteunt hij Stephens vocaal tijdens zeemansliederen als Threnody dat halverwege de set uitdraait op een hoogtepunt. 

Maar vooraf was er al het krachtige Las Crucas Jail, waarbij enkele aanwezigen het nodig vinden een pogo in te zetten, dat de zaal al in vuur en vlam heeft gezet. Bovendien zijn ze niet te beroerd om ook nieuwe nummers uit te proberen bij wijze van experiment.  Daarvoor haalt Stephens zijn akoestische gitaar boven, die slechts met een touwtje om zijn schouders hangt.  Maar dat is duidelijk bijzaak, want ook akoestisch weten beide heren hun mannetje te staan.

Het is met spijt in het hart dat wij en met ons de rest van het publiek de band zien vertrekken en er wordt dan ook luidkeels geschreeuwd om een bisnummer.  Uiteindelijk komt die er in de vorm van een schitterend Waves Of Grain, alweer zo'n dronkenmanslied dat je doet meedijnen als het graan in de wind dat het onderwerp van het nummer uitmaakt.  Na lang aandringen komt de band (onder de indruk van zoveel bewondering en enthousiasme) zelfs nog terug voor een tweede bisnummer, een nieuw nummer dat we voor het gemak gewoon Mary My Dear zullen noemen, waarna Stephens ook nog even tijd maakt om een CD te handtekenen.

Al van bij het zakken van de zon waren alle voortekenen voor een schitterende avond aanwezig en Two Gallants bevestigden ons dat je voor een goed optreden slechts met zijn tweeën moet zijn.