Thomas Dybdahl

De Rotonde is een dankbare plaats om te spelen. Het publiek staat vlak aan het podium en aangezien er maximum tweehonderdvijftig mensen binnen kunnen, is een intiem concert in een perfecte akoestiek verzekerd. Sfeer zonder meer. Thomas Dybdahl, een charismatische en nonchalante twintiger, heeft niet veel meer nodig. De Noorse singer-songwriter wordt in de Botanique, ondanks het feit dat hij in België toch nog niet is doorgebroken, op een ontzettend warm applaus onthaald.

In Noorwegen is Dybdahl een grote meneer. Vergelijkbaar met wat Marco Borsato is voor Nederland, maar dan in een compleet ander genre. Zijn platen zijn er stuk voor stuk successen en de grote zalen worden er met gemak gevuld. Hier komen zijn platen echter vaak pas een jaar na datum uit. En die platen zijn pareltjes... Intieme, huiselijke en warme, sfeervolle momentopnames. Plaatjes om in de wagen op te zetten bij koud weer, terwijl de verwarming aan staat en de banen filevrij zijn... Of vlak voor het slapen gaan. ‘Luisterliedjes’, het klinkt vaak als een vies woord, maar dat is het bij Dybdahl niet.

Live sluipt de jazz binnen, alsook de de veelheid aan improvisaties. Opener ‘Piece’ is raak vanaf de eerste noot. Dybdahl heeft een fantastische schare muzikanten om zich heen verzameld, zijn vaste begeleidingsband die naar de naam “The Great October Sound” luistert (ook de titel van zijn debuutplaat '...That Great October Sound' uit 2002) en die de perfecte klankmat verzorgt onder Dybdahl’s soepele falsetstem. Zijn zanglijnen zijn zo subtiel en ingetogen, dat je in het publiek bijwijlen een pluisje kan horen vallen... En “The Great October Sound" ondersteunt die melancholie des te meer met spaarzame toevoegingen van vibrafoon, hammondorgel, pedal steel en trompet...

Dybdahl heeft de stem van een engel en wordt dan ook vaak vergeleken met Jeff Buckley, maar heeft vaak de neiging te vervallen in een grote pathetiek. Waar Buckley erin slaagt zijn publiek te doen geloven in een eerlijk gevoel, is Dybdahl zich vaak heel erg bewust van zijn eigen dramatiek. You, één van de songs op zijn nieuwe plaat had van de hand van Jamie Cullum kunnen zijn. En misschien is dat net niet de richting die Dybdahl zou moeten uitgaan. Want zijn songs zijn zoveel intiemer dan de eerste de beste "crooner"-song. Als je zijn platen min of meer kende, was dit een fantastisch concert, voor de nieuwkomers had het iets interessanter mogen zijn. Volgende keer nog een tandje bijsteken en het wordt een memorabel concert.