The Young Gods Oordopjes overbodig

KC Belgie, Hasselt
The Young Gods
Wat hebben Yello en Grauzone met elkaar gemeen? Toevallig ontwaakten we vanmorgen met deze prijsvraag op de radio. De presentator van dienst had gerust nog The Young Gods kunnen toevoegen aan het lijstje, want ook deze illustere band is afkomstig uit, juist ja, Zwitserland. En wat meer is: ze zijn na drieëntwintig jaar nog altijd voortreffelijk bezig, daarvan mochten we op een mistige oktoberavond getuige zijn in Hasselt.

De jeneverstad heeft op muzikaal gebied heus wel wat meer te bieden dan Pukkelpop en de Muziekodroom. Het centraal gelegen, sympathieke kunstencentrum Belgie bijvoorbeeld, dat sinds 1990 vooral experimentele acts een podium biedt en nu en dan ook een relatief grote naam weet te strikken. Want zo mogen we The Young Gods, wier titelloze debuutalbum ondertussen alweer van 1987 dateert, toch wel noemen. Zeker na hun verbluffend sterke unplugged optreden in Hasselt, waarmee ze bewezen dat hun nummers ook zonder de hen typerende samples en elektronische versterking moeiteloos overeind blijven.
 
Bij het betreden van de zaal viel ons ogenblikkelijk de gezellige inrichting op: een aantal toeschouwers had zich reeds van een goed plaatsje verzekerd aan de tafeltjes en stoeltjes voor het podium, dat voor de gelegenheid met lampenkappen was aangekleed. Die gelegenheid was de akoestische tournee die de Young Gods momenteel ondernemen naar aanleiding van het eerder dit jaar verschenen ‘Knock On Wood’, een album met tot de essentie herleide versies van enkele van hun beste songs. Gesteld dat we in het bezit zouden zijn van oordopjes, dan hadden we die zaterdagavond probleemloos kunnen thuislaten. Ofschoon er ditmaal minder volk was komen opdagen dan bij hun knallende concert vorig jaar in Gent, vonden we het nu kwalitatief beter. Want mocht u het nog niet weten: wij hebben het nogal voor speciale gevallen.
 
Zowel zanger Franz Treichler, die wel zijn wilde haren maar gelukkig niet zijn intense stem bleek verloren te zijn, als Alain Monod omgordden in zaal Belgie de akoestische gitaar. Bernard Trontin was in de weer met allerhande percussie, een barbecuestel (!) inbegrepen. En net als in november 2006, toen de groep voor het eerst een volledig akoestische set speelde tijdens de voorstelling van het boek ‘Truce Diaries -The Young Gods’, werd het trio live aangevuld door extra gitarist Vincent Haenni.

Na de kalme opener Our House volgde al meteen een eerste kippenvelmoment middels het recente Everythere, waarin Trontin toch af en toe stevige drums mocht laten weerklinken. Van I’m The Drug kregen we een heerlijk broeierige versie voorgeschoteld, terwijl de swingende herwerking van Gasoline Man (waarin Treichler ook even een mondharmonica ter hand nam) het beoogde effect niet miste. Een ander hoogtepunt was het knappe Speak Low, een track uit hun ‘Play Kurt Weill’ album.
 
Over covers gesproken: in het sfeervolle, psychedelisch aandoende Donnez Les Esprits werd op lichtjes geniale wijze de Suicide-klassieker Ghost Rider, compleet met Alan Vega-achtige kreetjes van Treichler, verwerkt. En naar het einde van de set toe werd ook nog Freedom van Woodstockveteraan Ritchie Valens succesvol onder handen genomen door de Zwitsers. Vermeldenswaardig waren ook het gestoorde walsje Charlotte (met Trontin op melodica) en een spannende, gedreven versie van Longue Route.
 
Dat de vier muzikanten tot tweemaal toe mochten terugkeren voor bisnummers leek ons niet meer dan logisch. En andermaal werden we geconfronteerd met hun muzikale eigenzinnigheid, want hoewel een paar diehardfans in de zaal nog enkele felle songs zoals Envoyé of L’Amourir wilden horen, werden die bewust achterwege gelaten. Een rustig pareltje als Child In The Tree (ook een verzoeknummer) had dan weer wel uitstekend in het concept van de avond gepast, maar in de plaats daarvan opteerde de band voor onder meer een verstild She Rains en een beklijvende versie van La Fille De La Mort. Met Skinflowers werden nog eens alle registers opengetrokken, alvorens het zwoele dronkemanslied Did You Miss Me een van de mooiste optredens die we dit jaar al zagen beëindigde. Pas Mal du tout!

November 8, 2008
Jan Vael