The xx (Studio Brussel showcase) - In volle groei

, 2 juli 2018

Ergens begin deze week begaven we ons naar onze brievenbus, zoals we eenmaal daags doen om de nieuwe lading rekeningen in ontvangst te nemen. Een glimmende enveloppe lag ons op te wachten, ons adres handgeschreven op de enveloppe. Een postzegel waar onze koning bescheiden op glimlachte. “Een achtergebleven kerstkaartje” was onze eerste gedachte, maar het bleek een uitnodiging te zijn voor de exclusieve showcase van The xx in Plein Publiek, Antwepen.

Studio Brussel had kosten noch moeite gespaard om de wereld te laten weten dat ze The xx hadden weten te strikken voor een showcase. Aan de overkant van de straat werd in het groot ‘Studio Bruxxel’ geprojecteerd en ‘I See You’ met een goot kruis erboven. Bij aankomst werden we aangesproken door een Nederlands koppel die toevallig voorbij waren gelopen. Of we wisten hoe ze aan kaartjes konden komen. Niet, moesten we antwoorden. Het bracht ons in herinnering hoe exclusief dit avondje was.  

Exclusief, want als de voorbije week op sociale media ons iets geleerd heeft, is het wel dat iedereen erbij leek te willen zijn. Sinds het debuut ‘xx’ uit 2009 is de groep gaandeweg gegroeid tot het soort groep dat anno 2017 Bazart van de eerste plaats kan houden in De Afrekening en tegelijkertijd op nr. 1 staat in de albumhitlijst, voor The Rolling Stones en Leonard Cohen. The xx heeft eerder al op hoofdpodia van festivals gestaan, maar pas met de toevoeging van ‘I See You’ aan hun oeuvre lijken ze daar ook echt op hun plek te gaan staan. Pukkelpop lijkt in deze een zekerheid.

En toch. Toch is een klein zaaltje als Plein Publiek fijner dan een bunker als Vorst Nationaal. Het is pas dan en daar dat een oudje als Basic Space met zijn eenzame pianonoten tot zijn recht komt. Of het nieuwe Performance waarin Romy op haar breekbaarst “I'll put on a performance/I'll put on a show/It is a performance/I do it all so/You won't see me hurting” zingt.

Het is de gangbare mening dat The xx met ‘I See You’ stijlbreuk heeft gepleegd. We zijn het daar niet helemaal mee eens. Wie de drie platen na elkaar luistert, wie goed naar deze show heeft geluisterd heeft het ook gehoord: de natuurlijke evolutie. Van de kleine popliedjes op het debuut (moderne klassiekers als Islands, Crystalised, VCR), naar de toevoeging van de elektronica op die halfgeslaagde tweede (Fiction) en de symbiose van die beide elementen op die nieuwe plaat. Say Something Loving is een prachtig liefdesliedje, een popsong in vol ornaat en wie wil kan er op dansen. The xx kan nu Jamie Fiction in On Hold laten mixen zonder dat dat als een tang op een varken staat. Maar in essentie doet The xx niets anders dan toen ze pas kwamen kijken.

Het grootste verschil ligt ‘m misschien bij de groepsleden zelf. We geloven Oliver als hij ergens halverwege de show zegt dat hij nerveus is, dat een kleine show hem meer angst aanjaagt dan het hoofdpodium van Pukkelpop of Rock Werchter omdat hij gezichten kan zien. Maar we zien ook Romy en Oliver zelf al eens een bescheiden dansje plaatsen. We horen Romy ook sterker zingen dan ooit tevoren. Ze is zelfzekerder en is er daardoor ook mooier door geworden. En als ze helemaal op het einde – in Angels, dat vol overgave door het publiek werd meegezongen – toch eens haar draad verliest, wordt dat het schattigste moment van de show, lacht ze gewoon eens, en herneemt haar zinnetje.

Het was een goeie show in Plein Publiek, maar voor een showcase van het nieuwe album was het een tikkeltje vreemd dat de songs van het debuut in de meerderheid waren. Geen slechte keuze, gewoon een rare keuze. We hadden uitgekeken naar Dangerous, Test Me, Brave For You en A Violent Noise en konden daar voorlopig op blijven wachten. Het zegt veel over de kwaliteit van het nieuwe album.

Een uurtje is zo om, maar in dat uurtje zagen we een band op het podium staan die meer gloeide dan ooit tevoren en die nog in volle groei is. The xx zit nog niet aan hun plafond.

Foto: Studio Brussel.

Dit verslag verscheen ook op nieuwssite Newsmonkey.be

22 januari 2017
Geert Verheyen