The Von Bondies
Toeristen in Brussel
Sanne De Troyer
Botanique, Brussel — 8 november 2008
Voorprogramma’s, niet iedereen is er mee opgezet. Met wat pech maakt dit het wachten op de hoofdact alleen maar ellendiger, maar met een beetje geluk kan het ook tot nieuwe ontdekkingen leiden. Zo viel zaterdag te ontdekken dat de winnaars van de laatste Humo’s Rock Rally lang niet stil gezeten hebben.
Fijn om te horen dat die eerste plaats voor The Hickey Underworld dus verdiend was. Het ziet ernaar uit dat ze klaar zijn om hun repetitiekelders – want zo stellen wij ons het hoofdkwartier van The Hickey Underworld voor – te verlaten, om allerhande straffe dingen op de mensheid los te laten. Live zat de drummer alvast nog steeds als een Muppet Show Animal achter zijn drums en ramde de rest als echte ‘animals’ de snaren van menig gitaar aan flarden. Dat ook ons trommelvlies daar niet ongeschonden mee wegkwam namen wij er voor één keer graag bij. Nu nog dat album graag, en snel!
Mooi begin dus om over te gaan naar The Von Bondies. Ze zouden ontdekt zijn door ene Jack White. Naar het schijnt beter bekend als de in-rode-broek-gehulde mannelijke helft van dat geestige duo, ook wel The White Stripes genoemd. Op vlak van kleding heeft Jack weinig stijl, maar op muzikaal gebied is de man beter te vertrouwen. Later dit jaar komen The Von Bondies op de proppen met hun derde album ‘Love, Hate and Then There’s You’. Maar vooraleer het zo ver is, releasen ze nog een ep. Genoeg materiaal dus om een paar concerten mee te vullen.
Die wegen brachten hen ook langs Brussel, waar ze eerder op de dag als echte toeristen naar één of andere kerk getrokken waren om daar een Saint Mary te aanschouwen die ze in Michigan nog nooit gezien hadden. Geen idee of de overvloed aan Japanse Kodaktoeristen hen geholpen heeft bij het maken van de playlist, maar met It Came From Japan was de toon meteen gezet voor wat een fijn avondje garagerocken zou worden. Ze brachten ons in ijltempo langs oudere nummers als The Fever en nieuw werk zoals Pale Bride, dat meer de mainstream weg inslaat dan hun voorgaande nummers. Tijdens Not That Social is het de beurt aan de twee sexy madammen van de bende. Ze mogen dan misschien de sociale vaardigheden missen, ze zijn op zich al rock-'n-roll genoeg. Het bijzonder talrijk opgekomen mannelijk gepuber, deed er trouwens alles aan om zich zo opvallend mogelijk in het gezichtsveld van Alicia Gbur en Leann Banks te plaatsen. Waarop C’mon C’mon iedereen weer mooi op zijn plaats zette.
Gelukkig zijn bisrondes tegenwoordig bijna een verplichting, want anders hadden we misschien het meest verrassende nummer van de avond aan ons voorbij zien gaan. Jason Stollsteimer en Leann Banks brachten met hun tweetjes Lack Of Communication. Dat klonk soms zo breekbaar dat zelfs de meest uitbundigen onder het publiek er stil van werden. Tot Stollsteimer alles zelf met een klungelige gitaarsolo naar de verdoemenis hielp. “I am also human”, lachte hij en speelde zonder schroom verder. De rest van de band mocht nog even langskomen om van jetje te geven op No Regrets, u weet wel, die straffe opener vanop ‘Pawn Shoppe Heart’ die ons live ook nog eventjes uit onze sokken wist te blazen. Wanneer bij het laatste nummer zowat de helft van het publiek op het podium belandde, was het liedje helemaal uit aangezien de drummer het met een zwaar gehavend drumstel moest stellen.
The Von Bondies zijn misschien niet dé muzikale hoogvliegers, maar wél in staat om iedereen met een tevreden gevoel een zaterdagnacht in te sturen.
Mooi begin dus om over te gaan naar The Von Bondies. Ze zouden ontdekt zijn door ene Jack White. Naar het schijnt beter bekend als de in-rode-broek-gehulde mannelijke helft van dat geestige duo, ook wel The White Stripes genoemd. Op vlak van kleding heeft Jack weinig stijl, maar op muzikaal gebied is de man beter te vertrouwen. Later dit jaar komen The Von Bondies op de proppen met hun derde album ‘Love, Hate and Then There’s You’. Maar vooraleer het zo ver is, releasen ze nog een ep. Genoeg materiaal dus om een paar concerten mee te vullen.
Die wegen brachten hen ook langs Brussel, waar ze eerder op de dag als echte toeristen naar één of andere kerk getrokken waren om daar een Saint Mary te aanschouwen die ze in Michigan nog nooit gezien hadden. Geen idee of de overvloed aan Japanse Kodaktoeristen hen geholpen heeft bij het maken van de playlist, maar met It Came From Japan was de toon meteen gezet voor wat een fijn avondje garagerocken zou worden. Ze brachten ons in ijltempo langs oudere nummers als The Fever en nieuw werk zoals Pale Bride, dat meer de mainstream weg inslaat dan hun voorgaande nummers. Tijdens Not That Social is het de beurt aan de twee sexy madammen van de bende. Ze mogen dan misschien de sociale vaardigheden missen, ze zijn op zich al rock-'n-roll genoeg. Het bijzonder talrijk opgekomen mannelijk gepuber, deed er trouwens alles aan om zich zo opvallend mogelijk in het gezichtsveld van Alicia Gbur en Leann Banks te plaatsen. Waarop C’mon C’mon iedereen weer mooi op zijn plaats zette.
Gelukkig zijn bisrondes tegenwoordig bijna een verplichting, want anders hadden we misschien het meest verrassende nummer van de avond aan ons voorbij zien gaan. Jason Stollsteimer en Leann Banks brachten met hun tweetjes Lack Of Communication. Dat klonk soms zo breekbaar dat zelfs de meest uitbundigen onder het publiek er stil van werden. Tot Stollsteimer alles zelf met een klungelige gitaarsolo naar de verdoemenis hielp. “I am also human”, lachte hij en speelde zonder schroom verder. De rest van de band mocht nog even langskomen om van jetje te geven op No Regrets, u weet wel, die straffe opener vanop ‘Pawn Shoppe Heart’ die ons live ook nog eventjes uit onze sokken wist te blazen. Wanneer bij het laatste nummer zowat de helft van het publiek op het podium belandde, was het liedje helemaal uit aangezien de drummer het met een zwaar gehavend drumstel moest stellen.
The Von Bondies zijn misschien niet dé muzikale hoogvliegers, maar wél in staat om iedereen met een tevreden gevoel een zaterdagnacht in te sturen.