The Van Jets

"Vlaanderen's rock-'n-roll hoop in bange dagen", deze titel is meteen een loodzware last op de schouders van The Van Jets. Maar vrees niet, ze lossen hun belofte met verve in. Wat wij wel vrezen is dat deze band Vlaanderen snel zal ontgroeien. Laat de volgende Humo’s Rockrally daarom alstublieft even hoopvol zijn.

De overvolle ABClub was in zijn sas en die sfeer overviel ons meteen bij het binnentreden. De plaats rond de PA-tafel bleek iets rustiger maar het zicht dan weer niet optimaal. Toen het einde van Their Glances naderde, meenden wij dat een meisje de hoge noten aanhield maar niets was minder waar. Wolf, de gitarist van dienst, heeft alvast zijn naam niet gestolen.

De gitaarbattle in I Don’t Know Why prikkelde onze nieuwsgierigheid en we waagden ons wat meer in de meute. Die werden op dat moment wild van Ricochet, een nummer uit de vorige EP dat opgedragen werd aan Cé en zijn versterker, twee oude gedienden van de band. Maar de aandacht werd vooral gespitst op Maarten, de toetsenist van Balthazar, die de gelederen vervoegde. Zijn toetsen zorgden voor een frisse wind in de song en deden hem zo naadloos passen in het nieuwe werk.

Tijdens What’s Going On? overtuigde Wolf alvast voor een tweede keer dat hij met zijn zangpartijen en eigenzinnig gitaargeluid The Van Jets volledig maakt. Ze hebben nu twee goede zangers, een rijkdom die niet veel groepjes gegund is. Het daaropvolgende nummer Our Love = Strong klonk oprecht. De lichte maar duidelijke glamrockweg die de heren inslaan verleidde ons inderdaad. The Van Jets hebben daarnaast ook goed geluisterd naar The Beatles en naar recenter werk van The Datsuns. Die laatsten zijn vooral te horen in How Many Until Death, een nummer dat beukt en schreeuwt langs alle kanten. De oude David Bowie krijgt ook zijn plaats op ‘Electric Soldiers’ onder de noemer Johnny Winter, de nieuwe single.