The Unholy Alliance part II

We kwamen half kaalgeplukt aan in Leuven. Reden: door stilstaande files in zowel Antwerpen als Brussel hadden we onze haren van pure frustratie uit ons hoofd gerukt. Meerbepaald omdat we, naast het onbekende Thine Eyes Bleed, ook een van de bands misten die ons het meeste aansprak zijnde Lamb Of God. Ons goede humeur was dus al ver te zoeken toen een steward ons nog eens vroeg om al onze statussymbolen af te geven bij de vestiaire. Anderhalve euro armer, nog meer kaalgeplukt dan voorheen en met een gezicht als een donderwolk kozen we positie voor dan hopelijk toch een puik optreden.

 

Eerder dit jaar verraste Children Of Bodom ons op Wacken met een knetterende show. Het podium was een autokerkhof, blikken vaten dienden als vlammenwerpers en er werd prima gespeeld. Van die show bleef op het nochtans grote podium van de Brabanthal niets over. Na de immer hilarische intro hoorden we gauw genoeg dat ook de muzikale kant volledig de mist in ging. Frontman Alexi Laiho zag er verschrikkelijk slecht uit. Met de gitaar op de knie toverde hij wel een aantal scherpe solo’s uit zijn hoed, maar zijn schreeuwzang leek eerder op een kreunende tennisspeelster. Zijn collega-gitarist had schijnbaar zelfs vergeten zijn instrument aan te sluiten, want op geen enkel moment leverde Children Of Bodom die tornadoriffs waar ze ons op Wacken mee verleid hadden. Om de schande compleet te maken kwam de knappe afsluiter er al na amper een half uur. Afgang
alom.

 

Zo werd het voor de Gothenborgprimussen van In Flames wel erg makkelijk om hun buren uit Finland onder de mat te spelen. Hun intro was het thema van Nightrider en daar hoorden de rode ledjes (die de stem van de auto uit de serie weergeven, red.) natuurlijk ook bij. Die panelen met flikkerlampjes vormden een zeer kleurrijk, maar weinig spectaculair showelement. Blastend als een serie menhirs die uit de lucht vallen loste het trio met de snaren enkele fameuze kanonschoten. Zeker Trigger liet het geduw en getrek, wat dan een pit moest voorstellen, escaleren. Een haast onherkenbare Anders Friden verzorgde zijn cleane zang evenals zijn grunts naar behoren, al mocht die micro een drietal strepen harder staan.

Na die sterke opening vonden de heren blijkbaar dat het nu wel genoeg was geweest. Energiek en wild headbangend bleef enkel de nog steeds te zachte zang van Anders als enige overeind. De gitaren geraakten verstrikt in hun eigen te ingewikkelde constructies, terwijl de drummer enkel uitblonk door het publiek te moonen. Springnummer Only For The Weak bracht nog wel even leven in de brouwerij, maar de springstof spaarden de heren liever voor een andere gelegenheid. In Flames speelde duidelijk met de rem op.

 

Vorig jaar op Graspop maakte Slayer er een zootje van. Een slechte setlist was het enige excuus waar ze zich achter konden verstoppen. Als headliner mag zoiets simpelweg niet gebeuren. En dat het dit keer wel snor zat hoorde je al terwijl er vanachter een flitsend rookgordijn een eerste nekbreker werd afgevuurd. Gitaarduo Kerry King en Jeff Hanneman beschikte over heerlijk afgestelde speeltuigen en verdeelden de solo’s netjes onder elkaar. Toch moet het gezegd dat als kaalkop Kerry King zo’n melodisch moment overnam, daar toch dubbel zoveel overtuiging en présence vanuit ging. Dat verschil uit zich nog duidelijker tijdens de ritmische tussenkomsten. Als King zijn vijfsnaar laat grollen, zit daar een extra dosis stoerheid in die je bij Hanneman niet vindt.

Frontman Tom Araya’s baard kleurde weer wat grijzer dan de vorige keer, maar zijn typische kille roepzang haalt hij daar nog steeds moeiteloos vanonder tevoorschijn. Eerst verloste Slayer zich van een drietal nummers vanop hun jongste, waarvan Goat de meeste sporen naliet in ons geheugen. Daarna mochten de klassiekers van stal. Mandatory Suicide klonk heerlijker dan ooit tevoren en ook Dead Skin Mask en Angel Of Death toonden dat ook de krasse oldies nog ferm kunnen hameren. Op het scherm boven het podium folterden dode Christussen, marcherende en vechtende soldaten, bandlogo’s, bloedende ogen en nog van die passende beelden de migrainelijders. Zo werd onze rotdag toch nog een waar headbangfeestje.