The Twilight Sad

Deze keer mocht The Twilight Sad het podium helemaal voor zichzelf opeisen. En dat deden ze dan ook met volle overtuiging.

Het moet behoorlijk imposant zijn om een eerste keer op tournee te gaan. En dan zeker met een toch al “gevestigde” band als The Twilight Sad. Voor Kamran Kaur, de jongedame achter For Marcy, zorgde dat naar eigen zeggen in elk geval voor zenuwen, hoewel daar weinig van te merken viel. Met beperkte omkadering (gitaar, toetsen, drumcomputer en een extra muzikant) vulde ze de Orangerie met zelfzekere, fluweelzachte stem (waarin een zekere snik zat), navenante gitaarklanken (ze gebruikte nylon snaren) en liedjes, die je lichtjes naar het hoofd stegen. De beats maakten het allemaal iets harder, maar de kern smolt op je tong.

Minder nuance was er te vinden in de set van The Twilight Sad. Begrijp ons niet verkeerd: frontman James Graham was één brok emoties, ook al kwam hij een beetje houterig over. Met gebalde vuisten, op de knieën vallend, de handen naar de hemel uitstrekkend of zich vastklemmend aan de microfoon strooide hij de teksten van de songs bijna letterlijk met gulheid in het rond. Het Schotse accent dat, naarmate de show vorderde, steeds duidelijker werd, maakte het allemaal echt. En de songs stonden als een huis, eentje met massieve geluidsmuren, funderingen van donkere bas en een waterdicht dak van snoeiharde drums.

Badend in een zee van kleurrijk (tegen)licht, dat quasi-perfect paste bij de beladen teksten, werd een matig gevulde Orangerie vooral vergast op songs uit de nieuwe plaat. En de distortion- en reverb-pedalen werden met Dead Flowers vanaf de eerste noot helemaal opengedraaid. Waar Graham zich voortdurend smeet tegenover het publiek, dat duidelijk pap lustte van zowel nieuwe als oudere songs, beperkte gitarist John MacFarlane zich tot de vierkante meter rond de pedalentrein, zich van onder de pet helemaal concentrerend op de muziek.

Zowat heel 'It's The Long Goodbye' kwam voorbij (met uitzondering van The Ceiling Underground) verdeeld over de set. Vier nummers dienden om de sfeer te zetten met Attempt A Crash Landing – Theme waarschijnlijk als hoogtepunt, dat meerdere vuisten de lucht in joeg. Verderop zaten nog meer pieken met onder meer een geweldig Chest Wound To The Chest, waarin MacFarlane de slide meesterlijk hanteerde. Let trouwens op de merkwaardige songtitel, iets dat ook paste bij afsluiter TV People Still Throwing TVs At People met de smartelijke kreet “Don't Want To Feel This Way” als exponent.

Maar naast het gitaargeweld was er ook ruimte voor subtiliteit. Met name de ballade (mogen we dat zo noemen?) I'm Not Here (Missing Face) viel in dat verband op. En in VTr werd meer ademruimte geladen, terwijl And She Would Darken The Memory dan weer op volle kracht werd gebracht met een Graham die de vuisten op de maat opensperde.

In de zaal werd er de hele avond lang volop genoten van de passie, die deze groep uitstraalde en de talloze, duidelijk oprechte thank you's, die Graham steeds weer onze richting uitstuurde, maakten het misschien nog mooier.