The Paper Kites, Bess Atwell - Wonderschoon (in kwadraat)
Ancienne Belgique, 26 februari 2026
Nu buiten de tempraturen beginnen te stijgen en de zon langer te voelen is, wordt het ook tijd dat de winterdepressie de deur gewezen wordt. Hoe doe je dit dan beter dan met muziek? Want dat is een remedie die op heel veel vlakken toegepast kan worden. Wij zochten soelaas in de 013 in Tilburg om ons te laten omarmen door de heerlijk warme muziek van The Paper Kites.
De Londense Bess Harriet Hildick-Smith, artiestennaam Bess Atwell, was door de band uitgenodigd om mee op tour te gaan. Dat deed ze zonder band, maar met sampler en gitaar. Persoonlijk stonden wij altijd eerder sceptisch tegenover het vervangen van instrumenten door samples, maar bij Atwell was dat snel vergeten. De perfect zuivere stem klonk als die van een vrolijke fee, die je welkom heette in haar huis. Ook de andere toeschouwers waren duidelijk overdonderd door die heldere klanken, want zowel tijdens als tussen de songs in bleef het muisstil. Dit was bijzonder om mee te maken als "voorprogramma", een onverwacht, maar erg mooi cadeau.
Vervolgens daagden er zes schimmen op vanuit he donker, die in een kliekje links op het podium bleven staan tot er een spot op hen gericht werd. De hele band stond in een kring rondom zanger Sam Bentley en met akoestische gitaren en banjo zongen ze samen Morning Gum, afkomstig van het nieuwe album 'If You Go There, I Hope You Find It'. Na deze warme omhelzing, nam iedereen zijn plek in achter de instrumenten en gingen ze verder met Change Of The Wind. Hoewel de band het liefst enkel de instrumenten gebruiken, lieten ze voor Black & Thunders toch een donderstorm door de donkere zaal razen. Na enkele lichtflitsen eisten een scheurende gitaar en ritmische bongo's hun plaats op. Het was vooral de gitaar die hierbij het voortouw nam. Daarna was het alsof we met blote voeten door het met dauw bedekte gras stapten, toen de band ons achterliet met Bentley, die Bess Atwell uitnodigde om samen Dearest te zingen.
Voor Paint kwam de band weer terug, maar net zoals in het begin rondom de zanger om nog even gebruik te maken van de intieme setting. Die manier van spelen bracht je dichter bij de band, die echt probeerde om een familiegevoel over te brengen. Dat was zeker het geval toen tijdens Deep (In The Plans We Made) Bentley samen met zangeres-gitariste-toetseniste Christina Lacy midden in het publiek verscheen met een lichtgevende ballon boven hen. Dichter bij de fans kan je moeilijk komen. Samen gaven ze met enkel akoestische gitaar een perfecte uitvoering weg van dat nummer. Zoals het trouwens ook op plaat staat.
Na een korte pauze keerde de band terug, opnieuw rondom één microfoon om grootste hit Bloom te brengen. Gitarist David Powys had een mandoline bij zich, waarmee hij ook nog eens een kleine solo gaf. De track wordt niet toevallig in diverse films en tv-series gebruikt ('The Fosters', '9-1-1'). De avond werd afgesloten met When The Lavender Blooms. De heerlijke rust, die de band uitstraalde, had duidelijk effect op het publiek. Net zoals het hoort.
foto: nat_michele