The Notwist

Een optreden van The Notwist is als een champagnefles, die iwordt ontkurkt: je voelt de bubbels zo naar je hoofd stijgen waarna, als je het nodige – iets te veel? – hebt genuttigd, de kracht pas helemaal vrij komt. Een gelukzalig gevoel is het resultaat. Of zo voelden wij het toch in de Botanique.

Het leek een leuke subtitel bij de terugkeer van The Notwist, maar A Happy Return bleek een Schots duo dat met gitaar en enkele blazers een soort van ambient maakte met motieven die steeds weer terugkeerden om dan weg te deemsteren en de achtergrond bij nieuwe thema’s te worden. Ontspannend misschien, maar spannend was het aanvankelijk zeker niet. Tenminste tot met de basklarinet plots een beat werd gecreëerd waar dan wel enige soul en funk in zat. Eindigen op een hoogtepunt? Zeker, alleen duurde het te lang voor het waakvlammetje tot vuur werd opgestookt.

Dat was enigszins anders bij het hoofdprogramma. The Notwist zette het concert dan wel in met een nog ingetogen Teeth, al van bij de eerste noten werd er meegewiegd en bleek het moeilijk om (letterlijk) onbewogen te blijven bij de inventieve muziek van de Duitsers. En dat zou enkel maar erger worden, al is erger misschien niet helemaal de juiste omschrijving. Met X-Ray barstte al een eerste bom. Opvallend bij deze band is dat ze elk detail doen tellen. In dit nummer was het bijvoorbeeld de fluorescerende blokfluit van Micha Acher, die een merkwaardig accent plaatste op een bijzonder energiek nummer.

Het zou een rode draad vormen doorheen de hele avond. En vaak was het ook Micha, die voor die finesses zorgde, een minuscuul cimbaaltje of een ander percussie-instrument, een gitaarmotiefje of gekriebel vanuit het onontbeerlijke knoppendoosje voor zijn neus. Hij was misschien het minst expressief van de hele band, leek zich bijvoorbeeld helemaal in zijn eigen coconnetje te bevinden tijdens One With The Freaks, maar tegelijk was hij ook duidelijk volledig onmisbaar in het onwrikbare bastion, dat deze band is.

Hoezeer er over die songs wordt nagedacht, kwam bijvoorbeeld naar voor in The Turning, waar het invallen van de bas zorgde voor een explosie van energie. Elk raar geluidje, gekraak, gebliep, maar ook elke noot uit de basklarinet of de vibrafoon zat perfect op zijn plaats. Zelfs de chaotische manier waarop songs vaak werden afgesloten (zoals in de afsluiter, het schier oneindige Into Another Tune), leek nergens ongepast of overdreven. Opmerkelijk tussendoortje was Agenda, dat uit de debuutplaat werd geplukt, en hier ook als punktrio (gitaar, bas, drums) werd ingespeeld. Maar dat kleinood werd vlot geabsorbeerd door het dankbare publiek. Het was dan ook niet verwonderlijk dat de hele zaal op sleeptouw werd genomen. Het enthousiasme was nauwelijks in te tomen en dat voelde de band ook.

Maar dat de band uiteindelijk drie keer zou terugkeren was toch eerder onverwacht. Kong mocht uiteraard niet ontbreken in de bissen, evenmin als Gravity, die hier aan elkaar gekoppeld worden in dat eerste extra deel. Maar het tempo zou er met elke herneming verder uitgenomen worden. Alsof The Notwist ons tot rust wilde brengen voor we het drukke stadsleven weer in moesten. De wereld op deze “planet zombie” is tenslotte zo al woelig genoeg. Voor Projectors in de tweede encore kwamen de twee heren van A Happy Return er nog even bij en het schone walsje, dat Like This River is, eindigde zo met twee fantastische basklarinetten.

Tenslotte werd nog een mooi Consequence bovengehaald voor de band ons welterusten wenste met instrumentaaltje 0-4, dat de pracht van de vibrafoon nog een laatste keer uitstalde. De champagnefles was leeg, maar wij waren vol van de schoonheid van deze muziek, dronken van geluk.