The Last Shadow Puppets - In vorm

, 2 juli 2018

“Isn’t this lovely?”, vraagt Alex Turner na een nummer of drie aan co-frontman Miles Kane. “Bloody lovely”, antwoordt Kane met zijn meest karikaturaal Brits accent. The Last Shadow Puppets speelden een exclusieve set voor negenenzestig gelukkige duo’s in Club 69 van Studio Brussel en ze leken zich te amuseren.





Acht jaar zit er tussen het debuutalbum ‘The Age Of The Understatement’ en de tweede plaat ‘Everything You’ve Come To Expect’. En dat is zowel te voelen aan het nieuwe album als aan de live performance. Waar je op het eerste album nog opzwepende, door Scott Walker geïnspireerde nummers vond, tref je op album nummer twee veel ballads met minder omfloerste teksten aan zoals: “Baby, we ought to fuck seven years of bad luck out the powder room mirror.” Live vertaalde zich dat naar meer rock-'n-roll op het podium: Miles Kane tilde zijn gitaar met veel show de lucht in tijdens solo’s en Alex Turner flirtte met zijn microfoonstatief zoals alleen een rockster als hij dat kan. De boys maakten een ontspannen indruk en dolden vrolijk met het publiek en met elkaar. Zo werd de samenzang in één microfoon tijdens Bad Habits op hitsig geroep vanuit de eerste rijen onthaald. Ook grappig om te zien was hoe Kane improviseerde met een bloem die hij kreeg toegestopt.

Aangezien het optreden in Club 69 tot doel had het nieuwe album voor te stellen, speelden ze ‘Everything You’ve Come To Expect’ bijna integraal, afgezien van afsluiter The Bourne Identity. Niet al het nieuwe materiaal wist even hard te boeien, maar het moest niet onderdoen voor het oudere werk. Het einde van Dracula Teeth klonk groots, Kane zong Bad Habits vuiler dan op het album en She Does The Woods kreeg een nog onheilspellender karakter.

Na het zoete The Dream Synopsis schakelde de band over op oude songs; voornamelijk singles van de eerste plaat, afgezien van The Meeting Place en de dramatische afsluiter In My Room. De herkenning bij het publiek zorgde voor veel enthousiaste reacties, want veel was er niet veranderd aan de uitvoering; de nummers werden hoogstens iets trager gespeeld, waardoor Standing Next To Me niet zo overtuigend klonk. Ook was te merken dat de manier van zingen doorheen de jaren veranderd is. Turners vocalen op My Mistakes Were Made For You klonken een stuk lomer en protseriger en pasten daarom niet meer volledig binnen de sfeer van het nummer. Het was dus voelbaar dat de band het oude materiaal wat ontgroeid was.

Hoewel de intieme setting er bijna om vroeg, bleven de bindteksten spijtig genoeg heel beperkt. Maar gelukkig hoorden we een band die in vorm was. De samenzang klonk overtuigend, de strijkers zorgden voor een prachtige saus bovenop het gitaargeweld en bassist Zach Dawes liet lekkere grooves uit de basgitaar rollen. Een gesmaakte tweede passage in ons Belgenland. Wat ons betreft, mogen ze nog eens terugkomen.

The Last Shadow Puppets spelen dit jaar op Rock Werchter.

7 april 2016
Mattijs Deraedt