THE KIDS play THE KIDS

Exact dertig jaar geleden verscheen het legendarische, titelloze debuut van The Kids, een Antwerpse band die in 1976 opgericht werd. Angry young man Ludo Mariman, dokwerker en voetballiefhebber, maakte in Londen het prille begin van de punkexplosie van nabij mee en ontdekte in deze agressieve, eenvoudige muziekstijl de ideale expressievorm voor zijn beginnend groepje. Het Belgische antwoord op ‘Never Mind The Bollocks’ van de Sex Pistols werd in amper één dag opgenomen, maar is inmiddels een wereldwijd collector's item geworden en uitgegroeid tot het meest gezochte Belgische punkalbum.

The Kids, die er in 1986 na vijf platen de brui aan gaven maar tien jaar later opnieuw bij elkaar kwamen, namen in 2001 in de AB de explosieve live-cd 'Flabbergasted!' op. Het mocht dan ook niet verbazen dat ze nu door diezelfde Brusselse concerttempel uitgenodigd werden om hun klassieke debuutalbum integraal te komen spelen in het kader van de ‘Rewind’-serie. Ofschoon de publieke belangstelling dus ietwat te wensen overliet, zullen diegenen die er vrijdagavond wel bij waren zich dat wellicht niet beklaagd hebben. In zanger Ludo Mariman, bassist Danny De Haes, gitarist Luc Van De Poel en drummer Frankie Saenen brandt immers na al die tijd nog steeds het heilige punkvuur van de jaren zeventig. Met onblusbaar enthousiasme en zonder overbodige franjes joegen ze er in zesentwintig minuten de twaalf vinnige songs van ‘The Kids’ door. Rechttoe rechtaan, fel en snel zoals we van hen gewoon zijn en zonder pretentie.

Composities als This Is Rock ‘n Roll, Do You Love The Nazis, Bloody Belgium en Money Is All I Need bleken de tand des tijds uitstekend doorstaan te hebben. Vanaf prijsnummer Fascist Cops kwam er gelukkig ook de nodige beweging in de voorste rijen, al konden we ons niet van de indruk ontdoen dat het publiek zich over het algemeen opvallend beschaafd gedroeg voor een punkshow. Tijden veranderen, zeker? Maar hé, I Don’t Care en vooral I Feel Allright. Zeker wanneer Mariman na een korte pauze terugkomt met de lakonieke mededeling dat hun tweede elpee ‘Naughty Kids’ eveneens in 1978 uitgebracht werd en dat ze die dus net zo goed (en bijna even snel) ook nog volledig konden spelen!

En zo geschiedde en konden we tot overmaat van feestelijkheid ook pareltjes als No Monarchy, Dead Industry, Through The Night, Razorblades For Sale, Sixteen, Sex Queen en Rock Over Belgium live herontdekken. Of hoe je op dezelfde avond twee Rewind’s voor de prijs van één geserveerd kan krijgen. Natuurlijk hadden de fans er na deze dubbele traktatie nog niet genoeg van en gelukkig gold hetzelfde voor de vier punks in hart en nieren uit de koekenstad. Als bis gooiden ze er eerst nog onder meer hun grootste hit There Will Be No Next Time en het prima No Work (dat hun eerste album destijds net niet haalde) tegenaan. En tijdens het eerste van de twee obligate covers waarmee het concert zijn apotheose bereikte - If The Kids Are United (Sham 69), de andere was Blitzkrieg Bop (Ramones) - mochten een aantal (overwegend jonge) fans hun feestje al dansend komen voortzetten op het podium.