The Kids - Alsof 1976 gisteren was
Ancienne Belgique, 13 maart 2026
Geen betere verjongingskuur dan een vitaliserende dosis punk. Dat hebben we zelf aan den lijve ondervonden tijdens het wervelende minifestival '50 Yrs Bloody Belgium' ter ere van het vijftigjarig bestaan van de legendarische Belgische punkband The Kids.
In 1976 richtten enkele Antwerpse jonge snaken, onder leiding van Ludo Mariman, samen met de gebroeders De Haes de gedroomde punkband op, waarna in '77 zanger-gitarist Luc Van de Poel de gelederen vervoegde. En dat mocht wel eens uitbundig gevierd worden. Zowel jong en oud lieten zich gewillig meetronen op de snijdende punkritmes, van top of the bill en grondleggers van de Belgische punk, The Kids tot de knallende hardcore-openers Hetze en Sunpower.
Zeker de Opwijkse hardcorepunkers van Sunpower zetten de AB in lichterlaaie en vierden hun reunieconcert met verve en met gierend gitaarspel en een energieke frontman, die moeiteloos gans de zaal op de hand kreeg. Spijtig genoeg zagen we opener Kotskat aan onze neus voorbijgaan door een rampdag bij het openbaar vervoer. Maar niet getreurd, die hebben we nog tegoed.
Na deze perfecte opwarming mochten The Kids zowat een bal in open doel trappen. Na een inleiding met projecties uit het rijke Kids-verleden, werd de toon meteen gezet met Freedom, Liberty, Democracy. De woorden klonken helaas nooit relevanter: "Another bloody war / for another bloody reason / all in the name of freedom, liberty, democracy? / Nothing but hypocrisy". De sfeer zat er dadelijk goed in, maar de echt vurige punkturbo sloeg pas aan met het repetitieve, sloganeske Money Is All I Need uit het populaire, titelloze debuutalbum uit '78 en Do You Wanna Know, waarna de bluesy garagerockende middenvinger No Monarchy ons even naar adem deed happen.
The Kids hebben net als Sex Pistols of Ramones enkele legendarische songs geschreven, die eeuwig in ons muzikale geheugen staan gebrand en waar menige fan halsreikend naar uitkeek. Grootste hit There Will Be No Next Time zat al vroeg in de set en werd luidkeels meegezongen net als de klassiekers This Is Rock 'n Roll", een uitzinnig Fascist Cops en Do You Love The Nazis. Het titelnummer van het festival, Bloody Belgium, liet ons met opgestoken, priemende vingers en gebalde vuisten alle hoeken van de zaal zien met Mariman en Van de Poel die razend de snaren folterden en een retestrakke, hakkende ritmesectie van drummer Tim Jult en bassist Danny De Haes.
Het feestje werd traditioneel afgesloten met de Sham 69-cover If The Kids Are United, dat wel heel letterlijk genomen werd door het publiek, dat massaal het podium bestormde. Dit stond gelukkig de ultieme afsluiter en feestnummer van Ramones Blitzkrieg Bop niet in de weg, maar liet ternauwernood nog speelplaats over voor het viertal, dat al lachend en vierend op "Hey Ho, Let's Go"-tonen met een dansende massa het podium verliet.
Vijftig jaar "Bloody Belgium" klonk vandaag alsof 1976 gisteren was. Zo scherp staan de oerpunkers van The Kids nog steeds. De muziek is tijdloos en overbrugt generaties, zoals hier bleek. Het cliché "Punk is Not dead", werd bevestigd in een uitverkochte AB, waar jong en oud mocht verbroederen in de moshpit, blutsen en builen inbegrepen. Ook dit is punk.
