The Frames

Net voor de Orangerie zijn deuren opende, liepen we een goedgemutste Glen Hansard -gezellig keuvelend met enkele fans- tegen het lijf in de bar van de Botanique. Dit bevestigde nog maar eens dat de frontman van The Frames geen omhooggevallen, pretentieuze dikke nek is, zoals enkele non-believers beweerden na de – blijkbaar teleurstellende- passage van de band een avondje eerder in de Antwerpse Petrol Club. Maar goed, laat ons vooral niet op de feiten vooruit lopen en het eerst even hebben over de voortreffelijke prestatie van die andere Ierse vrienden: Bell X1.

 

“Normaalgezien zijn we met vijf, vandaag kwamen er slechts drie opdagen, de rest is kwijt” grijnst zanger/gitarist Paul Noonan. Wat volgt is een dik half uur van intense, ingetogen akoestische schoonheid. Met als absoluut hoogtepunt hun eigenzinnige en vooral adembenemende versie van Depeche Modes Enjoy The Silence. Verder noteren we nog dat naast zanger Noonan ook bassist Dominic Philips en gitarist Dave Geraghty merkelijk gecharmeerd, zelfs aangeslagen reageren op de enthousiaste publieksreactie na dat ander hoogtepunt in de set: I’ll See Your Heart, And I’ll Raise You Mine. Applaus op alle banken. Het wordt vermoedelijk een zeer blij weerzien in het Koninklijk Circus op zesentwintig maart. Dan staan de heren –eveneens volledig unplugged- in het voorprogramma van die andere Ierse halfgod: Damien Rice (met wie ze overigens in een ver verleden nog samen de band Juniper vormden).

 

Iets over negen, showtime! De, met een allegaartje aan nationaliteiten, volgelopen Orangerie krijgt na instrumentale opener Turbit en een uitzonderlijk mooi uitgebalanceerde versie van de The Cost, een eerste typisch Frames hoogtepunt met Keepsake. Een fluisterende Hansard neemt zijn publiek op sleeptouw naar een vulkaanuitbarsting van een ruw en allesverwoestende viool-gitaar samenspel. We zien de zesendertigjarige frontman voor de eerste keer deze avond buiten zichzelf van overgave gaan als een ADHD’er die al wekenlang zijn Rilatine is vergeten slikken. Na een ingetogen versie van Rise, voor de gelegenheid gebracht op een aftandse gitaar waarop nonkel Stan tijdens de eerste wereldoorlog waarschijnlijk nog speelde, gaat het richting eerste echte publieksextase met het aanstekelijke God Bless Mom. De talrijk aanwezige Ieren in de zaal laten zich horen.

 

Even vrezen we dat de viool van Colm MacConlomaire tijdens Stars Are Underground er volledig aan moet geloven. Het instrument wordt immers blootgesteld aan martelpraktijken waarvan menig Stradivariuslover nachten lang zou wakker liggen. Dat het publiek en de band zelf pas echt volledig “nuts" gaan op Revelate is niets nieuws. Dit nummer is na al die jaren zowat hét Framesanthem bij uitstek geworden. Wanneer dat andere hitje Fake wordt ingezet, loopt het echter grondig fout. Door een schermutseling tussen twee net iets te enthousiaste fans frontstage moet Hansard noodgedwongen de set stilleggen. Na wat over en weer roepen en schelden besluiten de heren de bully links te laten liggen en gaan overtuigend verder met “Come on the guy is a fake …”. Algemeen gelach en alweer applaus op alle banken. Alsof er niks is gebeurd wordt de welgesmaakte Cash-klassieker Ring Of Fire vervolgens stomend afgewerkt. Het publiek krijgt waar het voor komt, intense muzikale schoonheid in de vorm van afsluiters Santa Maria en Star Star.

 

In de uitgebreide bisronde genieten we naast een uitstekende vioolmonoloog nog van ondermeer Lay Me Down, Hollocaine en meezinger bij uitstek Sad Songs. Met een welgemeende “dankuwel” en een prachtige versie van Will Oldhams New Partner worden we de nacht ingestuurd.

 

The Frames staan er meer dan ooit en evenaren wat ons betreft muzikaal met deze doortocht het zeer gesmaakte live-album ‘Setlist’. Al de rest is praat voor de vaak.