The Ex 45 - Als een clubje zeventienjarigen

Djingel Djangel, 4 maart 2026

Op de Napoleonkaai werd er gedanst, toen wij er op weg naar de zaal passeerden. Salsa en soortgelijke exotische dansen deden lijven sensueel bewegen. Iets verderop zou het er even later ruiger aan toe gaan, ook al was het resultaat in se hetzelfde: good clean fun.

 

Geen betere plaats voor een concert van The Ex dan de Djingel Djangel, waar het kleine podium een band dwingt om de eigen grenzen in te dijken. Bovendien staat het publiek er ook nog eens met de neus bovenop, hetgeen de afstand tussen groep en toeschouwers tot nul herleidt. Het moet de band, die intussen vijfenveertig jaar meedraait, bekend hebben voorgekomen, ook al hebben ze in die tijd op veel grotere podia gestaan. In de Ancienne Belgique wordt dezer dagen trouwens vijftig jaar punk gevierd. Dit gezelschap gebruikte die muziek om zich uit te drukken en kon er uiteindelijk, ongetwijfeld tot de eigen verwondering, van leven. Een sprookje bijna, hoewel het vast niet zo mooi is als wij het ons voorstellen.

Het kwartet oudere jongeren, dat hier op het podium clichégewijs aantoonde dat leeftijd niet meer dan een cijfer is, mengde zich vooraf gewoon onder de wachtenden, keuvelend met kennissen of kennis makend met toekomstige vrienden. Maar eens de gitaren werden omgegord, was dat alles voltooid verleden tijd. Huis-, tuin- en keukengerief is al van bij de oprichting vaste prak voor dit combo. En Terrie Ex had zich dan ook een aluminium dienblad eigen gemaakt, waarmee hij ritmisch op de gitaar knalde. Het concert was begonnen. Dit was The Ex.

Geen best of op de setlist van deze band, geen eigenzinnige selectie uit het verleden. Gewoon de meest recente plaat, deze keer 'If Your Mirror Breaks', die van voor naar achter werd gespeeld. Het getuigt van zelfzekerheid, van achter je eigen werk te staan, ongeacht hoe recent dat nu is. En voor ons, de toeschouwers, maakte het weinig uit, want eigenlijk stelt geen enkele van de albums van The Ex teleur. En Beat Beat Drums ,de opener van dat laatste album, deed de songtitel dus meteen alle eer aan met Terrie die in zijn eentje al voor de nodige percussieve herrie zorgde.

Het zou dus niet bij dat dienblad blijven. Een stalen schepje maakte de plectrum ook wel eens overbodig, als hij de vingers niet over de snaren liet wapperen. Of de drumstick, waarmee hij op de snaren sloeg, over de nek heen en weer schoof of waarvan hij de onderkant gebruikte om op de snaren te tikken. Het maakte de muziek spannend en was uiteraard geweldig om te zien. Als een kind dat net een overdosis suiker had toegediend gekregen, schoot hij heen en weer over het podium, nu eens bloedernstig, dan weer de konijnentanden breed bloot lachend.

Maar ook de andere bandleden lieten van zich horen. Zanger-gitarist Arnold De Boer zorgde voor enige gitaristieke houvast, terwijl hij de teksten nu eens uitspuwde en dan weer in parlando de zaal in slingerde. En ook derde gitarist Andy Moor schrok er niet voor terug het snaarinstrument te pijnigen en te treiteren met stalen meetlatten of een borstel. Een bassist werd helemaal niet gemist, want drumster Katherina Bornefeld droeg het juk van de ritmesectie moeiteloos. Heel even kreeg ze zelfs het voortouw en de microfoon toegeschoven, toen ze zich tijdens Wheel percussief beperkte tot een stel geïmproviseerde bongo's in de vorm van wat wel leek op ronde snoepjesdoosjes. Ook Terrie stond even (mee) aan de microfoon tijdens The Loss en leek daar volop van te genieten.

Genieten deed ook het publiek met volle teugen, meewiegend of wild dansend. The Ex is dan ook een band, die je live moet zien en die nooit zal teleurstellen. Gewoon omdat ze elke keer weer met de instelling van een clubje zeventienjarigen aan een optreden beginnen. Toen we terugkeerden naar de auto, waren de dansers op de Napoleonkaai weggevaagd. Wie kan er ook weerstaan aan dergelijk geweld?