The Charlatans

The Charlatans komen uit de Madchester rave scene van begin jaren negentig, u wellicht bekend van de Winterbottom film '24 Hour Party People'. Ze lijken vijftien jaar drank en drugs achter zich gelaten te hebben en stelden in Brussel hun tiende album 'You Cross my Path' voor, dat vanaf drie maart gratis weggegeven wordt op het internet.

Met een andere zanger zou voorprogramma Showstar een middelmatige Waalse indieband geweest zijn. Christophe Danthinne slaagde er echter in een verwijfde, arrogante versie van Andy Millman neer te zetten op het podium. Plaatsvervangende schaamte en ergernis waren zijn deel. We kregen zelfs even heimwee naar de tijd dat groepen nog met welgemikte pinten van het podium gekogeld werden. 



The Charlatans brachten gelukkig betere tijden. De Britse band stak gedurfd van wal met de eerste single van hun nieuwe plaat: het lichtjes geweldige You Cross my Path. Veel fans zullen gelukkig zijn met de prominente rol dat het hammond orgel krijgt toebedeeld in dit nummer, na tijdelijk zich tevreden te hebben moeten stellen met een plaats op de achtergrond. De meeslepende beat van het nummer geeft je zin om te dansen en dat deed het publiek dan ook met veel overgave. Het kleine deeltje dat zijn verlegenheid nog moest overwinnen tijdens het eerste nummer gaf ook toe aan de danskriebels tijdens Weirdo, een club klassieker van begin jaren negentig. 



De enige tegenvaller van de avond was de laatste single Oh Vanity. Strofe en refrein waren amper van elkaar te onderscheiden en het geluid was veel platter dan we gewoon zijn van The Charlatans. In de bijhorende video is niet toevallig de Britse Paris Hilton Peaches Geldof te bewonderen. De andere songs van de laatste cd vielen gelukkig wel in goede aarde. We noteren vooral het meeslepende Bad Days. The Charlatans zouden uiteindelijk zeven nieuwe nummers brengen, vrijgevig aangevuld met hun grootste hits en een verrassende cover tijdens de bis: Lucifer Sam. Deze relatief onbekend song van Pink Floyd zag al jaren de muren van hun repetitiekot, maar werd in Brussel pas voor het eerst - met veel succes - in de live set gegooid. 



Zanger Tim Burgess, ondertussen toch al veertig, deed aan een emokid denken met zijn zwartgeverfde haren en skinny jeans. Dit met het grote verschil dat hij het hele optreden lang met een brede glimlach op zijn gezicht rondliep, uitbundig danste en zoveel mogelijk oogcontact zocht met het publiek. Dat publiek danste en zong uitbundig mee, ook al ging het dikwijls om pareltjes van meer dan tien jaar oud, zoals How High, Tellin’ Stories, North Country Boy en de ultieme hit The Only One I Know. Het optreden in Brussel toonde ons vijf mannen die hun ziel verkochten aan rock-'n-roll en daar nog altijd geen spijt van hebben. Van ons mogen ze nog jaren hun psychedelische sixties dansritmes op de wereld loslaten.