Swell + Blaudzun Het concept 'voorprogramma' staat op de helling

Ancienne Belgique, Brussel
Swell + Blaudzun
Voor gezellige singer-songwriteravonden zijn wij steeds te vinden. Als die avonden dan nog in het gezelschap van vrienden in de Club van de Ancienne Belgique plaatsgrijpen dan zijn we helemaal in onze nopjes. Met achtereenvolgens Blaudzun en Swell op het podium moet zo'n avond gewoonweg memorabel worden. Of toch niet?


Zowel op culinair als op muzikaal vlak houden wij graag het lekkerste hapje tot op het einde. Dat verklaart meteen waarom wij genoodzaakt zijn eerst hoofdact Swell te bespreken en pas daarna het briljante Blaudzun.

De performance van Swell begint veelbelovend met twee songs uit 'South Of The Rain And Snow', het laatste album van de band. Good Good Good en Trouble Loves You doen ons zelfs aan het meesterlijke Sparklehorse denken en dat is niet bepaald een slechte referentie. Maar aan die hemelse vergelijking komt snel een einde.

De arrogantie van frontman David Freel begint danig op de zenuwen te werken en de  steeds verder wegzakkende kwaliteit van de muziek helpt ook niet echt om de aandacht vast te houden. Ook de leadgitarist werkt op de duur als stoorzender. Het lijkt  erop of de man in kwestie echt wil laten horen dat hij een versterker heeft waarvan je het volume tot 11 kan opendraaien. Voor ons absoluut geen probleem, maar dan hebben we wel graag dat de gitaarpartijen enigzins bij de sfeer van het nummer passen. En dat is blijkbaar niet de bedoeling.

Hoogtepunten voor het ons omringend publiek zijn ongetwijfeld Sunshine Everyday, afkomstig van 'Too Many Days Without Thinking' uit 1997. Wij vinden het nummer eerder saai, maar over smaken en kleuren wordt volgens onze klassieke meesters niet geredetwist. Een echte hoogvlieger is dit optreden van Swell in elk geval niet geworden.

Een heel andere sfeer vinden we bij het voorprogramma Blaudzun, het uitmuntende “songwritervehikel” van Johannes Sigmond. Samen met zijn band bestaande uit een drummer, gitarist en toetsenist/accordeonist brengt hij nummers uit zijn titelloze debuutplaat. De aftrap wordt gegeven met een soloversie van het sterke Resident. Het is duidelijk dat deze jongen niet enkel op plaat straffe dingen doet met zijn stem. In California bijvoorbeeld horen we een kruising van Thom Yorke en Jeff Buckley, maar dan zonder dat het de allures van een kopie krijgt.

Sigmond werpt al heel snel het juk “voorprogramma” van zich af. Blindspot wordt ingezet met zacht getokkel op z'n karakteristieke Guild, maar naarmate het nummer vordert, krijgen we een explosie van geluid, een contrast dat zo typisch is voor Blaudzun. En daar krijgen wij steevast kippenvel van. Datzelfde fenomeen zien we ook bij Loveliesbleeding, samen met Resident onze absolute favoriet.

Waar het optreden begon, eindigt het ook. Na opnieuw een versie van Resident, dit keer echter met de hele band, verlaat Blaudzun nederig het podium. Een nederigheid die helemaal niet nodig is. Wij hebben namelijk de onweerstaanbare drang om onze duim op de “rewindtoets” neer te poten. Maar zo werkt het helaas niet. En Swell klimt het podium op...

November 8, 2008
Dimitri Muylaert