Suikerrock
Na hitte komt duisternis
Jan Vael
Tienen centrum, Tienen — 8 november 2008
Zoete herinneringen zullen we overhouden aan het jaarlijkse zomerfestival in suikerstad Tienen, editie 2008. Op zaterdag genoten we er immers samen met zo’n 40.000 andere muziekliefhebbers van uitstekende optredens, zowel van nationale als internationale toppers. Onder meer The Presidents Of The United States Of America, The Scabs en The Sisters Of Mercy bewezen er stuk voor stuk nog lang niet aan het einde van hun Latijn te zijn.
Onder een loden zon mochten de jonge wolven van Freaky Age de feestelijkheden op het hoofdpodium voor geopend verklaren. Onze oren werden meteen ongevraagd getrakteerd op een dosis decibels die alle richtingen leek uit te waaien (al was het dan zowat windstil), maar hun songmateriaal - en niet enkel de reeds bekende singles Where Do We Go Now? en Time Is Over - blakerde van de potentie. Gezien hun prille leeftijd - twee jaar geleden haalden ze de finale van Humo’s Rock Rally en nu zijn ze nog altijd gemiddeld maar zestien - ziet de toekomst er dus stralend uit voor deze band. Grappig om zien: de jeugdige overmoed van de bassist die eventjes zijn evenwicht verloor op een podiummonitor. Gedurfd: de snelle, maar geslaagde cover van Pinball Wizard (The Who).
Belgen die zich inmiddels definitief in het muzikale koppeloton genesteld hebben zijn dan weer Arid. En dit ondanks een afwezigheid van vijf jaar, weliswaar ongewild want door de ziekte van zanger Jasper Steverlinck. Dat deze laatste nog altijd over een engelenstem beschikt, konden we in Tienen andermaal ondervinden. Enkelen mochten hem ook de hand schudden, want sympathieke Jasper daalde ook even af van het podium om zich in de middengang tussen beide publiekshelften te begeven. Opvallend: de groep heeft ondertussen genoeg singles bijeengeschreven om bijna een volledige (festival)set te kunnen vullen (Words, Why Do You Run, Too Late Tonight, Tied To The Hands, You Are, ...). Voeg daar nog een song van het kaliber van Life bij en je hebt een geslaagd ontroerparcours.
Minder overtuigend vonden we zaterdag de exploten van Shameboy, al zal de drukkende warmte daar ook wel voor iets tussen gezeten hebben. Jimmy Dewit en Luuk Cox onderstreepten met pompende, dansbare elektrobeats hun reputatie van Belgische Chemical Brothers, maar voor ons had het iets minder eentonig gemogen. Pas naar het einde toe, vanaf de knaller Strobot, kwam het duo echt op kruissnelheid.
Het moet in of omtrent 1995 geweest zijn toen we The Presidents Of The United States Of America - wees gerust: die groepsnaam laat zich op meerdere manieren afkorten - voor het eerst live zagen, op het toenmalige Rock Torhout. En achteraf gezien was dat ook de laatste keer, want sinds hun meest succesvolle (begin)periode verloren we hen een beetje uit het oog. Dat staat in dit geval evenwel niet gelijk met uit het hart, want we keken bij voorbaat uit naar de hernieuwde kennismaking op Suikerrock 2008. Naar eigen zeggen “speciaal overgevlogen uit Japan” bleek het trio en zijn punky rock-’n-lol nog niets van zijn charme verloren te hebben. Dankzij een feilloze afwisseling tussen oude ambiancenummers (Dune Buggy, Lump, Peaches, Mach 5, …) en het beste uit de nieuwe, toepasselijk getitelde cd ‘These Are The Good Times People’ groeide hun optreden dan ook moeiteloos uit tot een hoogtepunt bij valavond. Grappig: het entertainmentgehalte van de onzichtbare mondharmonica en zowat alle bindteksten. Ook de Buggles-cover Video Killed The Radio Star werd fel gesmaakt door een inmiddels aardig volgelopen Grote Markt.
[pagebreak]
[pagebreak]
Voor sfeer waren we ook bij The Scabs aan het juiste adres. Nadat ze in september vorig jaar drie avonden op rij voor een uitverkochte Ancienne Belgique hun klassieke album ‘Royalty In Exile’ ten gehore brachten en recentelijk nog voor een van de betere concerten op TW Classic zorgden, moest nu ook Tienen eraan geloven. De beste tracks uit die achttien jaar oude succesplaat (meezinger Hard Times, Little Lady, het mooie Time, I Need You, …) werden aangevuld met ander fraais zoals het nog uit hun punkperiode daterende Matchbox Car, Don’t You Know en Nothing On My Radio. Zanger Guy Swinnen, übercoole gitarist Willy Willy, bassist Fons Symoens en drummer Frankie Saenen stonden wederom met duidelijk spelplezier op het podium, en dat gold trouwens eveneens voor toetsenman Jan Hautekiet en voor het achtergrondkoortje bestaande uit Dani Caen en Patrick Riguelle. Alleen met het overbodig langgerekte Robbin’ The Liquor Store, waarin Swinnen zonodig de linker- tegen de rechterhelft van het publiek moest uitspelen, hadden we het een beetje moeilijk. Maar met het ouderwets beukende bisnummer Rockin’ In The Free World (Neil Young) werd dan weer een en ander gelukkig goedgemaakt.
Inmiddels was de hitte ietwat afgenomen en de duisternis eindelijk ingetreden, ideale omstandigheden voor de knappe lichtshow en donkere sound van afsluiter The Sisters Of Mercy. Net als bij The Scabs dateert hun laatste volwaardige album alweer van begin jaren negentig van de vorige eeuw, maar het verschil is wel dat de Sisters al die tijd zijn blijven optreden. In wisselende bezettingen weliswaar, want de Sisters zijn anno 2008 eigenlijk gewoon het lucratieve speeltje van de eigenzinnige frontman Andrew Eldritch. Die laat zich al lang niet meer in het nauwe gothic hoekje dringen, met als voorspelbaar gevolg dat sommige diehard goths in de loop der jaren zijn afgehaakt. Niettemin blijft deze legendarische groep er steeds weer in slagen zijn publiek te vernieuwen en is het ook voor ons elk jaar weer uitkijken op welk Belgisch festival ze zullen spelen. Ditmaal was Suikerrock dus aan de beurt en met het stevig rockende Vision Thing als in-your-face opener bewezen ze meteen zoveel meer te zijn dan een duistere schim uit het verleden.
Met uitzondering van het album First And Last And Always, waaruit enkel de meegescandeerde titeltrack live werd weerhouden, fietsten de Sisters andermaal lustig door hun hele discografie. Zo kregen we onder meer straffe versies (met een sinds zijn rookstop opvallend goed zingende - het is ooit wel eens anders geweest - Eldritch) te horen van Flood I en II, het sublieme Lucretia My Reflection, het tweespan Dominion/Mother Russia, het heftige Anaconda en fuifklassieker Alice. Met het prachtige Giving Ground werd teruggegrepen naar het kortstondige project The Sisterhood, terwijl vooralsnog onuitgegeven songs als Crash And Burn en Summer aantoonden dat Eldritch ook in het post-‘Vision Thing’-tijdperk nog met enige regelmaat een pareltje uit zijn pen heeft geschud. Bovendien werden de trouwe fans in Tienen beloond voor hun aanwezigheid met een tweetal nummers die hij lang niet meer had gespeeld, te weten Good Things en Capricorn. De cover van dienst was bij de Sisters I Didn’t Know I Loved You (Till I Saw You Rock ‘n Roll) van glamrocker Gary Glitter en met het onsterfelijke Temple Of Love als bis, voorafgegaan door de heerlijke instrumental Top Nite Out, mochten we een laatste keer loos gaan. Een puike afsluiter van een zwoele maar fijne tweede festivaldag op Suikerrock.