Suede - Welcome to Suede world

Ancienne Belgique, 11 maart 2026

Het is wat met de populaire britpopgroep Suede. Op één of andere manier loodst de androgyne frontman Brett Anderson zijn band al decennialang doorheen een trip vol ups en downs. Maar na drie knallers van platen in de eerste helft van de jaren negentig, werd het een beetje een struggle om de aandacht van de fans vast te houden, ook al maakte Suede nooit echt mindere platen of muziek.

De tournee rond dertig jaar ‘Coming Up’, één van die platen uit de nineties, heeft de band zeker een nieuwe boost gegeven. Een boost die ze met de recente, elfde studioplaat ‘Antidepressants’ willen doorzetten, al is het maar met ietwat gemener gitaarwerk en stevige postpunkknipogen. Welcome to Suede world.

Wat de Britten in elk geval sierde: toen de zogenaamde tributetournees gepasseerd waren, focusten Anderson en co duidelijk op de nieuwe plaat. Dat betekende dat zowat de helft van ‘Antidepressants’ in de setlist kroop en dat die setlist ook al eens iets moeilijkere momenten aandurfde zoals een enigszins wringend Everything Will Flow met lange doezelsynths, die het tempo uit de show zogen.

Dat maakte niets uit. De huidige populariteit van Suede zorgde ervoor dat de hele, snel uitverkochte AB vol meezingeraars (meezangers?) zat die elke letter van wat de band ooit uitbracht, kenden en zich de keel schor schreeuwden, de schuld van de hoge sopraannoten van Brett Anderson. Vooral fans van het eerste uur kwamen hees uit deze negentig minuten strakke energie. Suede ging voluit voor echte oldskoolers als Animal Nitrate, So Young, Metal Mickey of The Drowners uit het debuut. Reden genoeg om zelfs bijna-vijftigers voluit aan het gillen of handclappen te krijgen.

En natuurlijk kon Brett als bijna-zestigjarige frontman niet altijd meer de waanzinnig hoge sopraannoten halen, die hij destijds zelf uitvond. Maar als hij een song als Still Live enkel met gitarist een muisstille zaal in lage toonaard toezong om dan toch net die hoge climax te halen (en daarvoor zelfs de microfoon uit te schakelen en enkel te rekenen op akoestiek en publiek), dan was dat kippenvelmoment onvermijdelijk.

Net als die vele kippenvelletjes toen iedereen uit volle borst kleppers als Trash, Beautiful Ones of Filmstar uitschreeuwde en een enorm energieke en dankbare frontman in een al snel lekker bezweet en aanklevend wit beachhemdje vol enthousiasme regelmatig het publiek indook. Bijzonder trouwens hoe de witte Suede-god het vierkoppig leger van zwartgeklede muzikanten negeerde en koos voor interactie met fans in plaats van met band. Suede world = my world?

Om met een cliché te concluderen: Suede kwam, zag en overwon. Negentig strakke minuten lang, zonder al te veel interactie. Schuld van een strakke curfew die voor tien uur stilte eiste? Nog even een laatste bis in de vorm van Dancing With The Europeans en het doek viel. In feite hadden we graag nog een laatste knaller gehad om af te ronden. Of twee. Of drie. Of twaalf. Of iets krachtigers toch dan te beweren dat “My ghosts are your ghosts”.

Maar de legende leeft in elk geval voort. Merci Brett. En merci zwart weggemoffelde medemuzikanten. Tot een volgende keer in Suede world.