Steve Wynn & His Dragon Band Orchestra Dinosaurussen en klein grut

Ancienne Belgique, Brussel
Steve Wynn & His Dragon Band Orchestra
In het leven moet je keuzes maken en dat is nooit onze sterkste kant geweest. Dus toen de AB ons op een avond zowel jonge wolven als oude goden aanbood, besloten wij gewoon naar allebei te gaan. Wij keken nieuwsgierig naar Finn en Yuko in de zaal en slopen dan, met hoop op vuur, naar de ABclub voor Steve Wynn & His Dragon Band Orchestra. De hoofdact in de zaal (Under Byen, toch onuitspreekbaar) en het voorprogramma in de club (Chris Eckman, ook present in Steve Wynns Orchestra) lieten we links liggen.

De eerste man van de avond zag het middeleeuws. Denk: Baldrickkapsel, kniekousen en puntschoenen. Een rare Duitser, die Finn, maar wie zijn wij om hem tegen te spreken? Zijn muziek was in elk geval wel aandoenlijk. Hij was ook niet te beroerd om met zichzelf te lachen. Een cover van I Just Called To Say I Love You klonk nog nooit zo eenzaam. Een pluim voor Finn! Die zou nog bij zijn laat-Gotisch hemd passen ook.

Wij zetten het normaal gezien op een lopen bij het zien van Fender Jazzmasters, maar de nationale muziekpers was de voorbije weken zo lovend over Yuko dat we toch vol moed bleven staan. Het Gents-Brusselse groepje ging veelbelovend van start. De eerste nummers klonken als Girls in Hawaii in pocketversie. Daarna ging het enkel nog bergaf met Yuko: de songs werden steeds verder uitgesponnen, de drumster probeerde dingen die ze eigenlijk niet kon, de rest van de band ging voordurend in de fout. Op het einde was er enkel nog intellectualistisch gedram met te veel ambitie. Jammer.

Ondertussen stond Steve Wynn klaar in de backstage van de ABclub met een droomband uit de Amerikaanse alternatieve countryscene van de jaren tachtig. Hij was erin geslaagd in Brussel de belangrijkste exponenten van de Paisley Underground op een podium te verzamelen. Een combinatie van van Steve Wynn (Dream Syndicate), Chris Cacavas (Green On Red) en Chris Eckman (The Walkabouts, Chris & Carla) is zoiets als Kurt Cobain, Eddie Vedder en Chris Cornell samen, maar dan – nu ja – minder commercieel.

De Paisley Underground was een generatie van underdogs, een generatie die tussen twee stoelen viel, een protest tegen de folk van Crosby, Stills, Nash & Young die tot gezapige dinosaurussen waren verworden. Of zoals een journalist destijds zei: een explosieve mix tussen yihaa (country), yeah man (psychedelica) en fuck you (punk).

U kan zich onze teleurstelling voorstellen toen we zelf een stel gezapige dinosaurussen voor ons kregen. De die-hard fans vonden het ongetwijfeld fantastisch, maar wij zagen vooral oude, gemakzuchtige mannen die op geen enkele manier meer verrasten.

De verkeerde keuze gemaakt? Ach, misschien wel. Maar we hadden het toch voor geen geld van de wereld willen missen.

November 8, 2008
Lene Hardy