Stephen Malkmus & The Jicks + Jeffrey Lewis & The

Met Stephen Malkmus & The Jicks en Jeffrey Lewis & The Jitters hadden de AB-programmatoren een affiche uit de duizend samengesteld. De grappige anti-folk van Jeffrey Lewis vormde de perfecte opener voor de seventies folk van seksgod-tegen-wil-en-dank Stephen Malkmus. En al is Lewis al even in de dertig, hij deed ons met een grote glimlach terugdenken aan de Malkmus van een jaar of twintig.

Jeffrey Lewis komt uit hetzelfde New Yorkse anti-folkmilieu als de heerlijke Herman Düne. In de AB stond hij enkel met zijn broer en zijn laptop op het podium en dat deed hij goed. Die laptop diende overigens niet voor zielloze samples maar om tekeningetjes van eigen makelij te projecteren. Twee muzikale stripverhalen passeerden op die manier de revue: Champion Jim en afsluiter Sifting, een Nirvanacover.



We waren meteen helemaal weg van grappige punknummers als Don’t Let The Record Company Take You Out To Lunch. Hij coverde ook Louie Louie ter ere van Malkmus en bezorgde het voltallige publiek een glimlach tot achter de oren. Deze zomer is hij gratis te bekijken op de Feeërieën en dat kunnen we u ten zeerste aanbevelen.



Malkmus’ fascinatie voor Engelse folk uit de jaren zeventig viert hoogtij op ‘Real Emotional Trash’ en dus ook op dit concert. Maar liefst drie vierde van de gespeelde nummers kwamen uit het laatste album. ‘Real Emotional Trash’ is een groeiplaatje. We waren dus maar wat blij dat we hem al verschillende keren hadden kunnen beluisteren.



Malkmus stak van wal met Dragonfly Pie en het vrolijke, aanstekelijke Gardenia. De uitstekende backing vocals van drumster Janet Weiss vielen meteen op. Ook Baltimore konden we wel smaken, maar het kippenvelmoment van de avond was weggelegd voor Cold Son.



Een veel te lang gerokken Hopscotch Willy en het afschuwelijke Elmo Delmo zorgden voor een klein dipje in de set. Ook Real Emotional Trash was niet super. Ons bekroop vooral het idee dat Malkmus nog altijd dezelfde catchy tunes als vroeger kan produceren, maar dat hij tegenwoordig een beetje de klootzak uithangt en de aanstekelijke riffs achter houdt in plaats van ze meteen voor de leeuwen te gooien.



De bissen dan. Malkmus probeerde Frans te spreken en bracht het er verrassend goed vanaf. We kregen wat ouder werk te horen, maar het opvallendste bisnummer was toch Alright, Alright, Alright. Een Engelstalige cover van Jacques Dutroncs Et Moi, Et Moi, Et Moi.



Uiteindelijk was het Jeffrey Lewis die de show stal, die avond en niet de hoofdact. Stephen Malkmus leverde een meer dan verdienstelijk concert af voor de mensen die zijn laatste plaat in huis hadden. De rest was ongetwijfeld een beetje op zijn honger blijven zitten.