Sophia Ammann - Het summum voor elke performer

Minard, 23 maart 2026

Nog maar één album uit en toch al een avond vullen als headliner? Sophia Ammann draaide er de hand niet voor om.

Onlangs verscheen debuutalbum ‘Here I Am’ van Sophia Ammann, een plaat vol prachtige songs die onze mond deed openvallen. Maar natuurlijk is Ammann niet echt een debutante. Hoe dat zit, lees je in de recensie van de plaat. Hoe dan ook waren we meteen gewonnen voor een avondje in Minard, waar het album werd voorgesteld.

De kleine, stijlvolle schouwburg was het ideale decor voor de albumvoorstelling. De klank is er perfect en de capaciteit van de zaal was uitermate geschikt voor een thuismatch voor de Gentse (de mama kookte zelfs voor de band). Tot de nok gevuld met vrienden, familie en vroege vogels die meteen mee waren met het verhaal van ‘Here I Am’, maakte Ammann er een prachtige avond van. Bijna twee uur zouden ze ons betoveren. Hoe dat kan met maar tien nummers? Lees vooral verder.

Come Into The Light opende de set en werd op zijn beurt gestart met de tederste bassolo die we ooit hoorden. Samen met enige subtiele percussie van belletjes en windgongen deed Tim Van den Bergh het publiek de adem inhouden. Het was een eerste extraatje, maar het zou lang niet het enige blijven. En dan volgde de uitnodiging van Ammann. “Come into the light”, alsof ze ons mee het podium op wou leiden.

“Deze ochtend weende ik van blijdschap, toen ik besefte dat ik nergens meer naartoe moet werken, enkel nog genieten”, vertelde Ammann na de titeltrack, die ook al startte met een subtiele soundscape. Op plaat valt de song met de deur in huis, maar met de band in de rug koos ze bijna bij elk nummer voor de juiste sfeerzetting. Het maakte de nummers allemaal iets langer, maar niemand die je daarover hoorde klagen, integendeel!

De samples, die de plaat sieren, werden dan weer grotendeels achterwege gelaten. Enkel het klokkengelui van Everybody’s Getting Married weerklonk. Het werd bovendien gevolgd door een pose als biddende engel van Ammann, die zelfs een kruis sloeg. Het mocht niet baten. Even was ze het noorden kwijt, maar met een giechel en een herneming werd ook die song tot een goed einde gebracht.

“Deze song is helemaal waar gebeurd behalve dan het doden van een levend wezen", suste de zangeres de aanwezige vrienden en familie, daarbij wel vergetend dat ze in de eerste zin bekende een vreemde te hebben meegenomen naar huis. Benieuwd wie er toch eens zijn aquarium gaat checken of de aanwezige goudvis nog de originele is en wat mama ervan dacht.

Af en toe betrad ook voorprogramma Laura Cortese het podium. Niet toevallig, want het was op het door haar georganiseerde muziekkamp dat Ammannn Shane Leonard (producer van de plaat) en pianist Dietrich Strausse leerde kennen. De violiste speelde zonder het te weten een belangrijke rol bij de totstandkoming van ‘Here I Am’. Haar vioolspel toverde Everyone’s Getting Married om in een countrywalsje en ze zorgde ook her en der voor backings.

Dat deden ook de mannen op het podium, al vroegen ze voor de hoge noten in Dancing wel steun van het publiek. Ze kregen die ook en het zorgde voor een eerste meezingmoment. Het kon niet tippen aan de vocale steun die het publiek verleende tijdens Forest Road. Hier kon je de verbondenheid tussen band en publiek pas echt voelen.

Nog meer magie was er te beleven tijdens de Sade-cover By Your Side. De song werd onherkenbaar uitgekleed en door Ammann zittend gebracht op de rand van het podium met Strausse op trompet. Het zorgde voor een sterk contrast met Sun Is Out, de meest bloeddorstige song van de plaat die de cover voorafging. “Soms schrijf ik zaken waarvan ik zelf schrik en waarvan ik pas twee jaar later weet waar ze vandaan komen”, aldus Ammann over die song waarin haar lichaam onder meer in de tuin begraven ligt en staart naar de blauwe lucht.

Afsluiten deed Ammann uiteraard met het groovy Diner On The Kitchen Floor, al kondigde ze al vooraf met een universeel gebaar aan dat dit “zogenaamd” de laatste song was. Die eer was weggelegd voor een nummer dat de plaat niet haalde. Awakening bestaat nochtans al een tijdje, maar het past blijkbaar beter op de volgende plaat die meditatiever zal klinken.

En ja, dat adjectief paste helemaal bij Awakening. Met de song nodigde Ammann iedereen uit om verbinding te maken met het kind in zichzelf. “Dit beeld wil ik jullie nog meegeven”, zei Ammann. “Een zaal vol schone kindjes”. We moesten erom grinniken met dat kale “kindje” voor ons op de eerste rij.

We bleven met verwondering achter over hoe Sophia Ammann met een plaat vol liedjes over zoeken en twijfelen toch voor meer dan een glimlach kon zorgen en zo vol zelfvertrouwen kon klinken. Maar… de perfecte balans vinden tussen een lach en ontroering, is dat niet het doel van elke performer? Sophia Ammann slaagde hierin en verdient daarom de volle vijf sterren.

 

Je kan nog live naar Sophia Amman op:

26/3: Jazzclub Hnita, Heist-Op-Den-Berg
2/4: MaZ, Brugge
30/4: De Kern, Wilrijk