Snoop Dogg

George Clinton haalde enkele weken geleden nog eens p funk uit de kast op Feest in het Park. Samen met Parliament en Funkadelic herinnerde hij er ons aan waar Snoop Dogg de mosterd vandaan heeft gehaald voor zijn g funk waarmee hij al vijftien jaar aan de top van de hiphop staat. Benieuwd of deze original gangsta dat ook live kan blijven waarmaken.

Als we op het enthousiasme van het publiek mochten afgaan, is Snoop Dogg nog steeds on top of things. Op de dreigende tonen van Carmina Burana verscheen hij op het grote scherm tegen een achtergrond van fragmenten uit 'The Godfather', 'Scarface', 'Shaft' en 'Training Day'. Terwijl Tony Montana zijn dood tegemoet schoot in de legendarische Scarfacefinale, stapte Snoop Dogg het podium op en rolden de eerste beats over de menigte. Qua intro kon dit tellen.



Naast Daz Dillinger en Kurupt, had Snoop Dogg een voltallige band achter zich staan wat duidelijk een meerwaarde was. Het duurde niet lang voor we klassieker Gin And Juice te horen kregen, waarna I Wanna Fuck You uitbundig werd meegezongen. Snoop Dogg leek niet al te veel energie in huis te hebben, maar hij stond wel degelijk te rappen.



De partysfeer werd even gefnuikt door het obligate eerbetoon aan 2Pac, maar herstelde zich bij het inzetten van Nuthin’ But “A” G Thang. Terwijl Snoop Dogg enkele momenten eerder nog “I Wanna Fuck You” stond te scanderen, kregen we plots de gecensureerde versie van Sexual Eruption te horen, wat uiteraard niet nodig was.



Oud en nieuw werk wisselden elkaar heel vlot af. Geen reden tot nostalgie want Snoop Dogg is nog steeds in staat om hits af te leveren. Snoop’s Upside Ya Head, The Next Episode en Signs zorgden voor het nodige entertainment.



Wanneer Jump Around van House of Pain werd ingezet, verscheen Snoop Dogg plots met de Belgische vlag op het podium die hij strijdvaardig heen en weer zwaaide. Ofwel dacht hij dat wij even chauvinistisch zijn als de Amerikanen, ofwel is hij op de hoogte van de politieke problemen en wou hij zijn steentje aan het debat bijdragen. Eat that, separatisten!



Na Drop It Like It’s Hot en What’s My Name werd Jammin’ van Bob Marley ingezet en verdween de groep backstage. Het optreden duurde maar anderhalf uur en voor bisnummers was er geen plaats. Het publiek, dat snel de uitgang opzocht, leek daar niet echt om te malen. Muggeziften over de inhoud van de nummers en Snoops egotripperij heeft weinig zin. Als het op feesten aankomt, stelde hij in ieder geval niet teleur.