Sinead o'Connor
Kruistocht in trainingsbroek
Kristiaan Art
Openluchttheater, Deurne (Antwerpen) — 30 juni 2010
<p>Het was al een ervaring op zich om haar het podium van het openluchttheater op te zien wandelen. <b>Sinéad O’Connor</b> was immers een van de succesvolste én meest controversiële artiesten van de jaren negentig. De jaren lieten haar niet onberoerd, ze zag er uit als een grootmoeder in een trainingsbroek die een veel te lange dag met de kleinkinderen achter de rug heeft. Maar het optreden dat ze gaf, overtrof onze hoogste verwachtingen.<p>
<p>De korte opwarmingsset van Marike Jager moest blijkbaar het offensief inzetten waarmee deze in Nederland erg succesvolle singer-songwriter nu ook ons land wil veroveren. “De mensen raden het me af om het in België te proberen” zo vertelde het aardige meisje ons. En er was ook niets mis met haar leuke liedjes en de aaibare manier waarop ze die aan de man bracht. Behalve het feit misschien dat we het al allemaal al (vele keren) eerder gehoord hebben. Ook na haar optreden bleef het een compleet raadsel wat precies haar meerwaarde zou kunnen zijn tussen het enorme aanbod van singer songwriters.</p>
<p>Het robuuste, compromisloze talent van Sinéad O’Connor had geen uitleg nodig om het publiek te ontroeren. De onvoorspelbare dame liet zich deze keer bijstaan door slechts twee muziekanten. Steven Cooney op akoestische gitaar, en Kieran Kieley vooral op toetsen, en bij een aantal songs op fluit. Na al die jaren sprong als snel de verwarrende mix van kwetsbaarheid en assertiviteit van O’Connor opnieuw in het oog. Nog voor ze begon met <i>Jeremiah</i>, verontschuldigde ze zich aan het publiek voor het feit dat ze door haar verlegenheid liever met gesloten ogen zingt. Maar wanneer ze even later niet tevreden was van de geluidsmix op het podium, aarzelde ze niet om in het midden van haar lied de geluidsman een niet mis te verstane richtlijn toe te schreeuwen.</p>
<p>Afgezien van deze ene uitval, gaf de zangeres een erg ontspannen indruk, de bindteksten waren schaars maar de vibe zat goed, en het publiek was enorm loyaal. Door de intieme setting van het openluchttheater en de sobere arrangementen van de nummers, kwamen de teksten van de nummers perfect tot hun recht. Een paar jaar geleden ruilde O’Connor het leven in de spotlight ondermeer om medische redenen, en niet zonder de nodige controverse voor een job als priesteres. Dat zijpad is verlaten, maar in het merendeel van de nummers die ze deze avond zong was een bijbels thema of religieuze thematiek onontkoombaar.</p>
<p>Hoe zeer het publiek de nummers uit ‘Theology’ of haar interpretaties van traditionele Rastafari liederen wel smaakte, toch waren de hoogtepunten onmiskenbaar het oudere bekendere werk. <i>You Made Me The Thief Of Your Heart</i> en <i>Emperors New Clothes</i> zaten al vroeg in de set. Een soloversie van <i>Black Boys On Mopeds</i> werd achterna gezeten door een ijzingwekkende versie van <i>Troy</i>, matuurder maar even passioneel als het origineel. Zelfs de Prince cover <i>Nothing Compares 2 U</i> bracht ze alsof ze het voor de eerste keer zong. Het a capella <i>I Am streched On Your Grave</i> in de bissen legde zelfs de vogels in de bomen rond het theater het zwijgen op. Een staande ovatie bleef niet uit, en gaf deze oma het respect dat ze verdiende. Daar zijn verder geen woorden voor.</p>