Simple Plan Show voor jong en oud

Ancienne Belgique, Brussel
Simple Plan
Simple Plan wordt maar al te vaak beschouwd als een toegankelijk poppunkbandje voor tieners. Met hun overtuigende concert in de Ancienne Belgique bewezen ze echter het tegendeel. Menig journalist moest na afloop ongetwijfeld zijn of haar mening herzien. 

Dat voorprogramma’s niet noodzakelijk doodsaaie bands hoeven te zijn die je om de paar minuten op je horloge doen kijken, bewees Kids In Glass Houses. Dit vijftal zette op geheel eigen wijze de boel in vuur en vlam. Dat de groep uit vijf jongens met een schoon kopke bestaat en de gemiddelde leeftijd van het publiek zo’n 14 jaar bedroeg, droeg alleen maar bij tot het succes. Maar ook muzikaal stond de groep er: Girls klonk zo speels als een dartel veulen, opener Fisticuffs klonk dan weer gevaarlijk snedig. Opmerkelijk was zanger Aled Philips’ stem, die bijzonder zuiver en aangenaam om naar te luisteren is.

Van een heel ander kaliber was support act nummer twee. Zebrahead is een verzameling rasechte Amerikaanse punkers. Ook muzikaal leunen zij heel wat meer aan bij het oudere werk van Simple Plan. Wat we voorgeschoteld kregen, was dan ook een typische punkshow: humor, entertainment en échte rockmuziek.

Maar de meeste toeschouwers waren toch vooral voor Simple Plan naar Brussel afgezakt. Het gegil dat gelijktijdig met het doven van de lichten losbarstte, kon tippen aan dat van uitzinnige fans bij een concert van pakweg Tokio Hotel (of Backstreet Boys, als u niet tot de piepjonge generatie behoort). Terwijl de helden van vele tieners op het podium verschenen, klonk de intro van het door Timbaland geproducete Generation uit de boxen. Het huizenhoge “Hey! Ho!” refrein leende zich voor de gelegenheid uitstekend als uitlaatklep voor de hyperactieve tieners die als bezetenen meegilden alsof hun leven ervan af hing.

De hysterische fans wilden show en kregen dat ook. Hoewel met singles When I’m Gone en Your Love Is a Lie de nadruk aan het begin van de set op het nieuwe materiaal lag, was er genoeg ruimte voor oude hits. Tijdens nummers als I’m Just a Kid, Me Against the World en superhit Shut Up! spatte de energie van het podium.

Als er één ding is waar deze vijf Canadezen goed in zijn, is het een publiek opzwepen. Net op het moment waarop wij het allemaal maar eentonig begonnen te vinden, zorgden de jongens voor een originele wending. Zo werd – in hoeverre dat nodig was – de zaal halverwege het concert wakker geschud met een “party-medley”. Nooit hadden we gedacht dat I Kissed a Girl, Low en Summer Love in een rockkleedje beter zouden klinken dan het origineel. Ook de gebruikelijke trucjes zoals schreeuwwedstrijdjes in het publiek en improvisatie werden bovengehaald. De ene vindt het cheesy, de fans vonden het geweldig.

Het was in het Frans – wat als Canadezen zijnde voor deze vijf olijke jongens geen enkel probleem was – dat Bouvier en co. afscheid namen van hun publiek. Ware het niet dat de zanger niet veel later enkele centimeters achter ons op de geluidstafel verscheen. Tranen van geluk stroomden over de wangetjes van menig tienermeisje, terwijl een prachtige vertolking van Untitled (How Could This Happen To Me?) werd ingezet.

Eén ding is zeker: dit vijftal weet van wanten als het aankomt op het neerzetten van een degelijke, entertainende show. Voeg daarbij twee knallers van een voorprogramma et voilà: een geslaagde avond voor tiener én begeleidende ouders.

November 8, 2008