Rodrigo y Gabriela
Akoestische voetbalmatch
Tom Weyn
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Het is geen jazz, het is geen folk, het is zéker geen flamenco, het is pure rock-’n-roll. Rodrigo y Gabriela hebben elk niets meer nodig dan een stoel en een akoestische gitaar om een show neer te zetten die meer rockt dan die van de doorsnee rockband. Het naar Ierland geëmigreerde Mexicaanse koppel liet na lang wachten de Brusselse AB daveren op zijn grondvesten.
Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero ontmoetten elkaar in Mexico City door in een trash metal band te spelen genaamd Tierra Acida. Al snel raakten ze uitgekeken op de plaatselijke scène en verhuisden naar Europa. Welke plaats kon er beter zijn om rondreizende muzikanten te ontvangen dan Dublin? Ze begonnen kleine optredens te doen in pubs en hadden zo de mogelijkheid om hun eigen geluid te ontwikkelen. Vanaf het moment dat Damien Rice hen contacteerde, ging de bal aan het rollen. In Ierland haalden hun albums goud, ze tourden rond de wereld, speelden in het voorprogramma van onder meer Muse en David Gray (die hen enkele jaren geleden ook naar dezelfde AB bracht) en speelden verschillende festivals - waaronder Glastonbury - plat.
Nog voor het optreden begon was de toon al gezet. We kregen eerst een hoop wereldmuziek door de strot geduwd waarna een loeihard metalnummer door de boxen knalde bij wijze van intro. Niet verwonderlijk aangezien hun grootste invloeden Megadeth, Slayer, Testament en vooral Metallica zijn. Van die laatste kregen we in Brussel dan ook al vroeg puike versies van One en Orion te horen.
Rodrigo y Gabriela wisten alles uit hun gitaar te halen wat er ook maar inzit. Ze zouden ze als het ware binnenste buiten keren om er nieuwe geluiden uit te halen. We kunnen dan ook niet minder zeggen dan dat ze virtuoos zijn. Die virtuositeit werd ook perfect ondersteund door een impressionante lichtshow, die voor een deel het optreden rechthield. Een andere factor die bijdroeg tot het welslagen was het dolenthousiaste publiek dat haast letterlijk aan de voeten lag van het tweetal. Vooral Rodrigo wist het publiek op ongekende wijze naar zijn hand te zetten. Bij elke slag in de lucht juichte het publiek als bij een voetbalmatch.
Net toen we ons begonnen af te vragen in hoeverre zo’n optreden na drie jaar touren nog spontaan kon zijn, staken Rodrigo y Gabriela af met enkele wilde improvisaties. Naast die improvisaties onthouden we de coverversies van Wish You Were Here (Pink Floyd) en uiteraard Stairway to Heaven (Led Zeppelin), dat ons op plaat nochtans niet wist te bekoren. Het waren echter vooral hun eigen nummers Tamacun en Diablo Rojo die écht als hits onthaald werden én ook zo gespeeld werden.
Na het optreden bleven we toch met een wrang gevoel zitten. Een uur en drie kwart was te veel van het goede, evenals de voorspelbare versie van het verschrikkelijke voetbalanthem Seven Nation Army. Ook vroegen we ons af waarom ze allebei in elke mogelijke zin ‘funkin’’ moesten gebruiken, maar dat doet echter niets af aan hun sympathie. Verder hadden we onze vragen bij de vergankelijkheid van deze muziek. Het lijkt alsof het duo nu al op zijn hoogtepunt zit en in de toekomst niets anders kan doen dan dit concept uitmelken. We zijn benieuwd of het effectief zo zal lopen.