Rock Zottegem 2010 - Zachtjes sudderen en eindigen in de snelkookpan

, 2 juli 2018

Reeds vooraf was deze editie van Rock Zottegem aangekondigd als de heetste ooit, een voorspelling die de nagel niet meer op de kop kon treffen. Met dergelijke weersomstandigheden zit het gevaar er altijd in dat het publiek, loom van de hitte, nogal apathisch reageert op hetgeen zich op het podium afspeelt maar dat was niet het geval in de Vlaamse Ardennen. Zowel de artiesten als het vrij gevarieerde (een eenzame punker, wat metalheads, ...) maar vooral jonge publiek hadden er zin en hebben er beiden voor gezorgd dat de editie van 2010 alweer een geslaagd feestje is geworden.





Opener Superlijm hadden wij graag gezien, niet omdat ze een knullige groepsnaam hebben, maar omdat we de song Michael Jackson - die we verduiveld goed vinden - verkeerdelijk aan hen toeschreven. Dat nummer staat echter op het conto van The Mitchell Brothers: u zal ons de verwarring vast vergeven als u weet dat Superlijm wél Michael Jordan heeft geschreven.  Hoe dan ook, wegens verplicht forfait door de schroeiende zon zullen we de dromerige pop met syntheffectjes een andere maal moeten consumeren.

Freaky Age ontsnapte evenwel niet aan onze aandacht: ze klonken fris en energiek. In een recent interview stak de jonge frontman Lenny Crabbe niet onder stoelen of banken dat zijn groep wil klinken als een verbeterde versie van Britse bands zoals The Strokes en Arctic Monkeys. Met een single als Excitement In The Morning Light, die je van begin tot einde bij de ballen nam, lukte dat aardig. Where Do We Go Now uit de debuutplaat werd opgedragen aan de mensen die er in 2008 ook bij waren op Rock Zottegem: het jonge volkje zong het refrein enthousiast mee. De band sloot af met The Who's Pinball Wizard. Leuk maar ook niet meer dan dat.

Voor de volgende groep Balthazar hadden we ons effectief in de grote tent - het enige podium op het festivalterrein - durven begeven. In de sauna met onze kleren aan werden we nu echt wel met onze neus op de feiten gedrukt: Balthazar is niet langer de partygroep die ze twee jaar geleden nog waren. Niets dat nog maar in de verste verte op This Is A Flirt leek. Donkere teksten gingen in ondermeer Blues For Rosann en Fifteen Floors samen met slepende en trage muziek, al had dat laatste nummer wel een trompetje om de boel wat op te leuken. Geeft u ons nog wat tijd om de switch te maken.

Das Pop deed waar het goed in was: pleasing the crowd. Fool For Love ging erin als zoete koek. Tijdens de live versie van Wings - inclusief drumintermezzo met Bent - bracht zowat de hele tent monosyllabische klanken voort, dit in de vorm van "euj euj" en worden de handjes massaal tegen elkaar gezet toen Bent een opblaaspalmboom van het tropische decor de massa insmeet. Plezier zonder pretentie en muzikaal op hoog niveau: top!

Bij The Charlatans was er heel wat minder volk in de tent: onterecht want zij brachten een degelijke set met bijwijlen behoorlijk psychedelische - kleuren en vormpjes weet u wel - projecties. De Britse groep, die vooral in de jaren negentig succesvol was, wist probleemloos de aandacht vast te houden. Hun uptempo rocksongs klonken - mede door de zang van Tim Burgess - heel erg als Oasis, met dit verschil dat de nummers soms voorzien werden van een leuk orgeltje of new wave drumpatronen. Hun bekendste song The Only One I Know ontbrak niet op de afspraak en had, zeker live, een aangename groove.

De afsluiter van de avond was natuurlijk Iggy & The Stooges, die meteen het vuur aan de lont staken met Raw Power. Het duurde even vooraleer de sax goed in de mix zat en  heel het concert lang vonden we de geluidskwaliteit op zijn best matig, maar wat een show! Search & Destroy kwam al vroeg aan bod in de set: dit ultieme bad-assnummer is live zowaar nog meer een openbaring dan op plaat: de pezige frontman ging er ook volledig voor en sprong op zijn drieënzestigste lustig rond op het podium.

Bij Shake Appeal deed Iggy met de woorden "Invade this stage, fuck this shit!" de security ongetwijfeld hartsgrondig vloeken, maar op het podium, volgestouwd met toeschouwers, ging het er heel leuk aan toe. Iggy stond er even verdwaasd bij toen het fout ging bij een poging tot stagediving tijdens I Wanna Be Your Dog, waarna de man hevig uit zijn wenkbrauw bloedde, maar erg lang duurde dat niet. Integendeel, hij zei dat hij die avond al heel wat knappe meisjes had gezien. Of we wisten wat hij dan dacht? Zijn Stooges in alle geval wel want die zetten Your Pretty Face Is Going To Hell in. Humor op zijn Iggy's.

Uitermate tevreden dat wij de oervader van de punk in al zijn wildheid mochten aanschouwen, besloten wij Darren Price - u misschien bekend van Underworld - over te slaan, kwestie van het tang-op-een-varken-gevoel te vermijden en de volgende dag zonder wrange nasmaak gewoon de draad weer op te kunnen pikken.

14 juli 2010
David Ardenois (Foto's: Wannabes)