Rock Werchter 2008

Toegegeven, ook wij hadden vorig jaar aan onszelf beloofd Werchter een jaartje links te laten liggen. Ondertussen hadden we elke band wel al eens gezien en de kleinere sloebers die Herman elk jaar op z’n affiche toverde, zagen we ongetwijfeld een paar maanden later nog eens opduiken in het clubcircuit. Toch knepen we een oogje dicht en maakten ons vervolgens op om weer vier dagen lang deel uit te maken van de hoogmis van het Europese festivalseizoen. Te beginnen met de hoofdpodium waar de platte commerce (R.E.M., Lenny Kravitz, Counting Crows, The Chemical Brothers, Mika, Air Traffic) van afdroop en een marquee (The National, Vampire Weekend) waar het beste van het voorbije clubseizoen mocht bevestigen.

Bands met de grond gelijk maken, het is niet onze favoriete bezigheid om een festivalverslag mee te beginnen. Het enthousiasme waarmee Air Traffic en Counting Crows deze editie op gang bliezen, liet ons jammer genoeg geen andere keuze. Edoch, zware woorden slikken we in. Dat hebben de Britse treurwilgen van Air Traffic vooral te danken aan Adam Duritz en z’n vrienden. Een beetje ondankbaar werden ze veel te vroeg op de avond geprogrammeerd en verwachtte iedereen een bevredigende hitgevoelige opwarming. Een smeekbede waar deze in ons land geliefde band blijkbaar weinig zin in had na hun ijzersterke prestatie van de dag ervoor in de AB. Verzachtende omstandigheden kunnen echter worden aangevoerd omdat Duritz toch Accidentally In Love en een bloedmooi Colorblind op de setlist durfde te gooien. Verzachtende omstandigheden voor een optreden van de Counting Crows? Nooit verwacht dat het ooit zo broodnodig zou zijn.



De grootste ontdekking van het weekend kregen we al vroeg te zien. Het uit New York afkomstige Vampire Weekend deed vanaf opener Mansard Roof een uitgelaten sfeer ontstaan in de Marquee. “We’re here to bring you some summer vibes.” liet zanger Ezra Koenig al snel verstaan en de groep volbracht die missie met glans. De combinatie van krachtige drums, synths en snedige gitaren met invloeden uit de wereldmuziek zorgden voor een vernieuwend en bijzonder dansbaar geluid. Vampire Weekend bracht zowat het volledige debuutalbum als één nieuw nummer: White Sky. Een hoogtepunt overigens. Springerige nummers als het hitje A-Punk, M79 en de opgefokte en dolgedraaide afsluiter Walcott zorgden voor een eerste onbetwiste hoogtepunt van het weekend.



Hetzelfde hoge niveau werd aangehouden door The National. De groep had met ‘Boxer’ één van dé platen van 2007 onder de arm en had zijn set dan ook opgebouwd rond dat meesterwerkje. De ietwat nasale stem van zanger Matt Berninger klonk opvallend rauw (tijdens Squalor Victoria stond hij zelfs te krijsen) en bij momenten kon hetzelfde over de muziek gezegd worden. Het vijftal uit Brooklyn, voor de gelegenheid versterkt door twee blazers die enkele subtiele accenten bij de nummers plaatsten, reeg het ene hoogtepunt aan het andere en bracht de Marquee zo langzaam maar zeker volledig in extase. Al van bij opener Start a War was het publiek overenthousiast en die gespannen sfeer werd aangehouden tot de sublieme afsluiters Fake Empire en Mr. November. Absolute wereldklasse.



Ondertussen deed ook Mika zijn duit in het zakje om de gal van zijn voorgangers op het hoofdpodium uit de weg te ruimen. Met veel minder poespas dan vorig jaar in Vorst,  maar met minstens evenveel muzikaal feestgedruis. Een plensbui van jewelste werd door de menigte met de glimlach onthaald op de tonen van leuke deuntjes als Big Girl. De confettikanonnen denken we er tijdens Love Today, Lollipop en Grace Kelly met plezier bij. Wat een act. Wat een stem. Wat een vrolijkheid. Wat een enthousiasme. Deze man heeft duidelijk ons hart gestolen.



De fans van Lenny Kravitz verwijzen we voor hun verslag door naar vrienden die er vier, vijf en/of zes jaar geleden bij waren. Een eindeloos Let Love Rule, zijn oh zo geweldige drumsolo en alle andere wendingen die we niet hadden zien aankomen ten spijt waren we blij dat hij in tegenstelling tot toen er na 90 minuten mee wou ophouden.



Eindeloos is sinds Accelerate weer een term die bij R.E.M. past. Stipe en de zijnen zijn – mocht het u ontgaan zijn – nog steeds recordhouder wat het aantal Werchterpassages betreft. Maar dat was er ook dit keer amper aan te zien. Wat waren we jong en onbezonnen toen we hen een paar jaar geleden voor de eerste keer zagen. Na hun concert van afgelopen donderdag weten we dat hun niveau toen ver onder hun kunnen lag. Van bij opener Orange Crush werden we overdonderd door een fonkelend fris geluid, een tweede adem. Net als op hun laatste telg is het concert een zucht later voorbij. Na heerlijk opzwepende versies van Horse To Water, I'm Gonna DJ (dé opvolger van It's The End Of The World As We Know It) en een ophitsend Man On The Moon als afsluiter besloten we de houdbaarheidsdatum van dit nieuwe R.E.M. toch nog maar even te verlengen.



Die opwinding zou al snel als sneeuw voor de zon verdwijnen als bleek dat The Chemical Brothers met hetzelfde setje als vorig jaar kwamen aandraven. Wij wilden de door Michael Stipe geschonken adrenalinestoot niet te snel kwijt spelen, zetten het verstand op nul en gingen als vanouds uit de bol op binnenkoppers als Galvanize, Hey Boy Hey Girl en Believe. Bij ontwaken was het allemaal vergeten en bleven enkel de mooie herinneringen aan R.E.M. en The National over.