Veertig jaar geleden verscheen het legendarische debuutalbum van The Doors, zonder enige twijfel een mijlpaal in de rockgeschiedenis. Over de reünie van twee van de originele Doors daarentegen, aangevuld met enkele gastmuzikanten onder de naam Riders On The Storm, zullen de meningen wellicht verdeeld zijn. En blijven, ook na de niet over de hele lijn overtuigende doortocht van de groep in de Antwerpse Elisabethzaal…
Dit was zo een van die concerten die quasi volledig aan onze verwachtingen beantwoordde. Reden: we hadden de muzikale erfgenamen van The Doors een aantal jaren geleden al eens live aan het werk gezien in Vorst Nationaal, en in wezen voerden ze nu precies hetzelfde kunstje op. Misschien veelbetekenend dat ze nu mochten aantreden in de veel kleinere Koningin Elisabethzaal?
Tja, het blijft natuurlijk een vreemde gewaarwording, dit Riders On The Storm. Was het immers niet juist de charismatische zanger Jim Morrison en diens poëtische zeggingskracht die voor een belangrijk deel de aantrekkingskracht van de groep uitmaakte? De magische podiumpersoonlijkheid van de controversiële Morrison, die in 1971 aan een overdosis drugs bezweek, zullen we helaas nooit meer in levende lijve kunnen aanschouwen. Ook drummer van het eerste uur John Densmore was er niet bij in Antwerpen: hij weigert aan de reünie deel te nemen en verhinderde toetsenman Ray Manzarek en gitarist Robbie Krieger zelfs via juridische weg om hiervoor de naam The Doors te gebruiken. Een tournee waar een reukje aan hangt dus, en dat mag u trouwens ook letterlijk nemen, want de weedgeur was opvallend aanwezig in de statige zaal…
De schier onmogelijke taak om Jim Morrison te vervangen rust nu alweer een tijdje op de schouders van Ian Astbury (The Cult). En het dient gezegd: niet alleen uiterlijk deed Astbury sterk aan Morrison denken, maar ook zijn donkere stemtimbre vertoonde een opvallende verwantschap. Na fraaie vertolkingen van onder meer Roadhouse Blues en Break On Through had de zanger dan ook nog weinig overtuigingskracht nodig om het enthousiaste publiek massaal uit de nochtans knusse zeteltjes in de Elisabethzaal te doen rechtveren. “This is not a museum, this is a rock 'n roll concert”, voegde hij er voor de duidelijkheid nog aan toe.
Manzarek, Krieger, Astbury plus gelegenheidsdrummer en -bassist brachten een mooie, afwisselende set vol onsterfelijke nummers. Niet alles klonk even zuiver of met evenveel passie gespeeld, maar voor de fans was het ontegensprekelijk genieten van begin tot eind. Klassiekers als
Hello I Love You, People Are Strange of
The End stonden jammer genoeg niét op het programma, maar in de plaats daarvan kregen we wel onder andere het leuke
Alabama Song,
Love Me Two Times, het machtige
Waiting For The Sun, het door Manzarek aan de onlangs overleden soullegende James Brown opgedragen
Touch Me, het heerlijk psychedelische
When The Music’s Over en het onverwoestbare, door Astbury op zijn beurt aan Jim Morrison zaliger opgedragen
L.A. Woman.
Riders On The Storm was in 1971 het laatste nummer dat The Doors met Morrison opnamen, en vormde hier en nu het eerste van drie bisnummers van de groep met dezelfde naam. En Light My Fire, hun grootste hit destijds, was - in een lange, schitterende versie waarin Manzarek en Krieger uitgebreid mochten soleren - de voorspelbare maar gloedvolle afsluiter van een gedenkwaardige avond.
