Push The Button - Een avond waar de lijnen tussen concert en nightlife verdwijnen

De Grote Post, Oostende, 3 april 2026

Met maar liefst veertien shows op nog geen half etmaal tijd hadden KAAP, De Zwerver en De Grote Post opnieuw een sterk programma samengesteld. Push The Button is een nightlife-concept van de voorgenoemde cultuurhuizen en vindt jaarlijks plaats in het eerste weekend van de paasvakantie in alle zalen van ‘De Grote Post’ in Oostende. Het festival is dit jaar aan de vijfde editie toe.

De Gentse Natasha Pirard trok de avond op gang met een serene elektronische sound die ze analoog produceert met onder andere tapeloops en synthesizers. Pirard nam de toeschouwers, die toekeken vanop een theateropstelling in de Dactylozaal, mee in een ode aan minimalistische geluidsgolven en warme klanken. Even leek het alsof Pirard een danser bij zich had om de sereniteit enigszins te doorbreken, maar de man in fluo ensemble bleek een bezoeker te zijn, die zich liet meevoeren met wat leek op shamanistische interventies. En ja, dat was absoluut het vermelden waard.

Van ingetogen sfeer was er bij Kunde in zaal De Kleine Post geen sprake meer. De groep was gekomen om het feest echt op gang te trekken en slaagde daar ook moeiteloos in. Kunde had nieuwe plaat ‘Late Bloomer’ onder de arm, uitgebracht op W.E.R.F. Records, het huislabel van medeorganisator KAAP. Dat hiphop niet zou bestaan zonder jazz, funk en soul onderstreepte Kunde met een energiek optreden dat deed verlangen naar zomerzon en festivalweides.

In enkele stappen gingen we van een feestelijke festivalsfeer naar een setting die deed denken aan een berbertent in een Marokkaanse woestijn. Qua sfeerschepping zat de show helemaal goed: geurstokjes, traditionele instrumenten en een opstelling in halve kring, zodat het leek alsof de toeschouwers de cirkel vervolledigden. Matthias De Craene bracht met Black Koyo een crossover van gnawa, traditionele Marokkaanse muziek, elektronica en jazz. De groep liet die versmelting klinken alsof ze altijd al zo bedoeld was.

Fans van Lauryn Hill en Alicia Keys konden hun gading vinden bij het optreden van de New Yorkse Berlijner Sorvina. De groep bracht een mix van eigen nummers en covers van bovengenoemde artiesten. De selectie van songs en de bijhorende performance waren duidelijk gericht op het creëren van een toegankelijke sound en feest. Hoogtepunt moet de publieke sitdown wel geweest zijn. Na het repetitieve, donkere geluid van Mattias De Craene en Black Koyo kwamen we hier werkelijk in een andere wereld terecht en, toegegeven, dat was even wennen.

Bij Push The Button houden ze van moodswings. Zo werden we bij het Amerikaanse Bitchin Bajas terug meegesleurd in een psychedelische trip die werd aangestuurd door analoge synthesizers. Wat vooral bijbleef van de show van het trio, waren tegenstellingen: synthesizerfrequenties werden laag na laag opgebouwd tot een chaotisch, maar tegelijk zeer harmonisch geheel. Ze beschikken over het talent om vrij repetitieve klanken en eenvoudige drumloops toch zeer creatief te laten aanvoelen door een zorgvuldige opbouw. De toevoeging van de saxofoon en EWI zorgden voor een extra atmosferische laag in de muziek.

Op ons verlanglijstje stond ook de Brusselse DJ Lefto met zijn '30Y AV'-show. Op een indrukwekkend projectiescherm werden beelden geprojecteerd die de dj en entourage zelf leken gefilmd te hebben tijdens tournees en shows. Lefto is een levende legende in de Belgische dj-scene en kennen we vooral van de avondvullende 360-graden-dj-sets, waarbij hij alle genres versmelt tot één geheel. We waren dan ook benieuwd welke selectie hij had gemaakt voor een dj-set van amper een uur, wat ons betreft een klein plaatsje op de timetable voor een muzikale grootheid. Maar hij deed wat we van hem verwachtten: tonen dat verschillende genres steeds met elkaar verweven zijn, zolang je maar op zoek gaat naar een specifieke sound.

Met Dotdotdot, een project van Niels Orens en Ewout De Craene, sloten wij de avond af. We werden verrast door een 360-graden-opstelling, die een beetje deed denken aan de show van  Lander & Adriaan, die enkele jaren geleden ook op het festival te gast waren. Met ledstrips en rode gloeilampen werd een laboratoriumachtige sfeer gecreëerd. Voor de derde maal deze geweldige avond kregen analoge synthesizers de hoofdrol. Dit keer niet met psychedelische harmonieën, maar met strakke industriële drums en hoekige klanken. De muziek was zeer opzwepend en dansbaar ondanks het sterk experimentele karakter. Voor de ene helft van het publiek ontpopte het optreden zich tot een dansfeest, voor de andere helft was het eerder een intrigerende performance om te aanschouwen. Met deze show raakt Push The Button perfect aan het DNA van het festival: een avond waar de lijnen tussen concert en nightlife verdwijnen.