Pivot Muziekpuzzelen

Ancienne Belgique, Brussel
Pivot
Australië doet het momenteel bijzonder goed op het vlak van vernieuwende bands. Ook Pivot heeft zijn habitat in het land van Skippy, dat ooit muzikaal op de kaart werd gebracht door AC/DC. Het trio tast maar al te graag de grenzen af tussen rock en electronica. Dat lokte een hoopje nieuwsgierigen richting ABclub.


Hun set begon ietwat schuchter en ingetogen. Lang uitgesponnen intro’s waren een sine qua non. Net als de nog langer uitgesponnen outro’s die minutenlang door de speakers bleven zoemen. Daarom viel het soms niet eens op wanneer een nummer eindigde, dan wel begon. 

In het eerste deel van hun set putten ze voornamelijk uit hun eerste album ‘Make Me Love You'. Daaruit sproten songs voort die feeërieke taferelen opriepen. De sprookjesachtige belletjes en xylofoonmelodieën – zij het geproduceerd door een laptop - werden plots overstemd door het geschreeuw van een gitaarriff of drummer Laurence Pike die eventjes besloot om als een wildeman zijn basdrum onder handen te nemen. Deze ietwat bruuske interventies zorgden er evenwel niet voor dat het mooie van de muziek volledig verdween. Integendeel, hierdoor bleef de band zonder moeite verrassen. 
 
Dat verrassen deden ze trouwens ook nog op een andere manier. De jongens van Pivot zijn niet vies van een potje improvisatie. Zo hoorden we een volledig verknutselde versie van In The Blood. Dan werd pas duidelijk hoe sterk deze band eigenlijk is. Elk van hen schepte er plezier in om de ander een beetje te plagen op het podium. 

Wanneer Dave Miller de ene na de andere electrobeat afvuurde op het gitaarspel van all-roundartiest Richard Pike, lijkt het of die laatste het hevige ritme niet zal kunnen bijhouden, tot hij op zijn beurt met een denderende gitaarsolo het drumspel van z’n broer lijkt te ondermijnen. Daarop barst het drietal kortstondig in een lachje uit om dan maar gewoon verder te gaan met iets nieuws. Iets nieuws uit hun laatste album bijvoorbeeld. Titeltrack O Soundtrack My Heart roept herkenning op bij het publiek en zorgt zowaar voor enkele onhandige danspasjes. 
 
Onhandig, inderdaad. Probeer maar eens een dansje te plaatsen op muziek waar de opeenvolgende ritmes soms moeilijk aan elkaar te knopen zijn. Het lijkt onwaarschijnlijk, maar in hun repertoire is er zelfs plaats voor popdeuntjes. De versie van Sing you Sinners stond al bij al niet zo ver af van een doorsnee popsong. Het begon met een eenvoudig en herhalend gitaarriffje, waarop Richard Pike bezwerend en aan een stuk door het nummer aan elkaar neuriede.
 
Na drie kwartier was het onherroepelijk gedaan, hoewel de heren zelf geen zin leken te hebben om het podium te verlaten. Spijtig genoeg was het merendeel van het publiek al naar buiten, wellicht gehaast richting laatste trein. Ze nodigden zichzelf dan maar uit met de melding dat Richard om middernacht verjaarde en er als wijze van verjaardagsgeschenk gerust nog een song vanaf kon. Aangezien ze geen idee hadden welke song, besloten ze om gewoon een nummer over Brussel, wafels, frieten én 'muscles' – origineel – bij elkaar te improviseren. 

Nu ja, als Brussel zou zijn, zoals hun song die avond klonk, dan kunnen wij ons daar enkel pure chaos en een denderend lawaai bij voorstellen. Altijd fijn om op het einde van een set eens compleet loos te gaan op een heel leger electronica-apparatuur, twee gitaren en een drumstel.

November 8, 2008
Sanne De Troyer