Pinback
Puzzeltijd
Tom Wouters
Trix, Borgerhout (Antwerpen) — 3 augustus 2010
Puzzels, dat is iets voor kinderen of gepensioneerden met levensmoeheid. Vooral die van duizend stukjes. Verloren moeite. Maandenlang aan een tafel zitten, om dan uiteindelijk een foto van een kasteel te krijgen die je evengoed in zijn geheel had kunnen kopen. Intellectueel genot heet zoiets dan. Maar na het optreden van Pinback in Trix weten we dat niet alle puzzels nutteloos tijdverdrijf zijn.
Hoewel buiten de herfst de scepter zwaait, lijkt in Trix in Antwerpen de temperatuur zomerse proporties aan te nemen. De zaal is uitverkocht en er hangt een geur van niet helemaal opgerookte peuken, lauw bier en menselijk zweet. Concerten gaan niet alleen om wat je hoort. Al je zintuigen zijn van tel. In deze massa laat The Dudley Corporation horen waarom hun groepsnaam klinkt als die van een college bandje uit de jaren 90. Ze vlammen een brij aan veel te luide klanken op het publiek af, waar absoluut geen lijn in te krijgen is. We horen mathrock, nerd rock, enzovoort. Niemand luistert, buiten die ene geveinsde interesse. Wat moet het vreselijk zijn, om een slecht voorprogramma te zijn.
Pinback klinkt op plaat perfect. Nummers waar misschien wel wekenlang aan geschaafd is, tot alle stukjes op hun plaats vallen. We verwachten live niet dezelfde finesse en subtiliteit, omdat dat volgens ons onmogelijk lijkt. Er is geen enkele band die zo goed op elkaar is ingespeeld dat ze perfecte muziek op een podium kunnen reconstrueren.
En eerlijk gezegd, dat is ze ook niet gelukt. Maar zoals we al zeiden: zoiets verwacht je niet. Eigenlijk winden we er te veel doekjes om. Concertverslagen zouden uit één woord moeten bestaan, of gewoon met sterren aangeduid moeten worden. Subliem. 9 sterren van de 10. Daar zou alles mee gezegd zijn. Maar u verlangt meer.
Rob Crow en Armistead “Zach” Burwell Smith IV – en nog een aantal bandleden – tonen waarom we hen gerust mogen adoreren. Zelfs live zijn ze zo op elkaar ingespeeld dat liveversies van oude en nieuwe songs als Tripoli en Torch nauwelijks moeten onderdoen voor de albumversies. Het is vooral de samenzang die ons met stomheid slaat. Crow & Zach wisselen elkaar moeiteloos af, altijd op het perfect moment. Crows stem klinkt in het echt dan wel iets ijler en nasaler dan op de platen, maar dat stoort niet.
Wat de setlist betreft, wordt er vooral gepuurd uit hun laatste album ‘Autumn of The Seraphs’, maar ook nummers als Non-Photo Blue (van ‘Summer in Abaddon’) worden feilloos gebracht. Af en toe wordt er dan ’n sampletje tussen gegooid.
We zijn er de mensen niet naar – hé, het is ook maar een hobby – om nauwgezet alle nummers te noteren. Wij genieten liever, geven meer om de sfeer. En in dat opzicht was Pinback een puzzel die naadloos paste.