Peter Hook - Alle dertig goed

Ancienne Belgique, 1 april 2026

Peter Hook is een bassist die een bassist nodig heeft. Het verhaal gaat dat zijn eerste versterker een nogal krakkemikkig geval was, waardoor de lage noten nauwelijks doorklonken. Hook zocht dan maar de hogere registers van de nek op, en handtekende op die manier de klank van Joy Division en New Order. En als je dan gedurende dertig jaar in twee invloedrijke en creatieve bands speelt, dan mag je wat ons betreft daarna nog twintig jaar teren op je oude werk.

 

Met Peter Hook and the Light weet je de laatste jaren zeker: er wordt één plaat integraal gebracht, en de dertigste song is Love Will Tear Us Apart. Deze tournee is het New Order-album ‘Get Ready’ aan de beurt. Een kwarteeuw na de release blijven de songs fris klinken. Hook, zeventig ondertussen, en gitarist David Potts nemen om beurten de zang waar; het duurt wel een paar songs vooraleer Hook ietwat te verstaan is, en het is niet duidelijk of het de bedoeling is dat de zang soms klinkt alsof de microfoon op de bodem van een metalen vuilbak ligt. Alleszins: zelfs de zanglijn van Turn My Way, op de plaat gezongen door Billy Corgan, kan er zeker mee door.

Slow Jam zou voor iedere andere band een geweldige opener of apotheose voor een set zijn, voor Hook is het gewoon nummer zes op de setlist. Zelfs wie niet bekend is met Rock The Shack staat na een halve minuut mee te zingen, en wie al krabbend in zijn baard liever eens een muziekfilosofisch statement maakt kan zeggen dat de verwantschap tussen de muziek New Order en Joy Division tijdens Someone Like You mooi doorklinkt. Na Here To Stay neemt de band met enige zin voor ironie een korte pauze.

Het geeft ons de tijd om te concluderen dat “Hooky” het bas spelen wel erg veel overlaat aan zijn zoon, terwijl zijn Viking 1 toch bijna permanent rond zijn nek hangt. Hooks fiston Jack Bates kan zowel fijne grooves neerleggen als ’s vaders hoge riffs naspelen; alleen jammer dat hij de uitstraling heeft van een trucker uit de Balkan die net wakker geworden is op een snelwegparking. Ook David Potts ontbreekt het aan uitstraling. Ligt het aan zijn donkerblauwe polootje dat we in hem een administratief medewerker zien die nietjes en paperclips moet bestellen? De hele band bestaat alleszins uit topmuzikanten, maar Hook kan met zijn présence en het occasioneel opsteken van de rechterarm de groep niet groter maken dan hij maar is.

Het is dus vooral de muziek die voor zich moet spreken, en tijdens de tweede set is het de muziek van Joy Division die de boventoon voert. Hook zingt zich verdienstelijk door Atrocity Exhibition (nooit een favoriet geweest en dat verandert niet door deze liveversie), Dead Souls (met Hook eens prominent op bas), Digital (het lijkt wel een carnavalshoempapa), Isolation (zeer straf), She’s Lost Control (niet slecht, zonder meer), Shadowplay (dendert als een smerige goederentrein door een naargeestige arbeiderswijk), Transmission en Heart And Soul (een moshpitje leidt tot gefronste wenkbrauwen bij het oudere deel van het publiek, en grijnzende muzikanten op het podium) en Atmosphere, de mooiste song van Joy Division, al krijgt Hook hier toch niet de tranen in onze ogen gezongen.

Your Silent Face zorgt voor een stijlbreuk en kondigt een half dozijn New Order-songs en What Do You Want From Me van Monaco aan. Het is best ontroerend om te zien hoe Hook en Bates dicht bij elkaar gaan staan en het speelplezier van het podium laten spatten, al is het heilige vuur er daarna bij Hook wel wat uit. Van Blue Monday krijgen we niet bepaald de meest opwindende versie, en tijdens The Perfect Kiss moet Hook zelfs even gaan zitten. De band neemt de honneurs zonder problemen waar, en met een tweede adem krijgen we nog True Faith, Ceremony en traditionele setsluiter Love Will Tear Us Apart te horen. We besluiten ermee dat, hoewel het geen levensveranderend concert was, Peter Hook gerust nog een paar decennia mee lijkt te kunnen gaan.

Foto: Hannelore Dieleman