Pete Murray
Saaie live documentaire
Tom Weyn
Handelsbeurs, Gent — 10 januari 2009
In thuisland Australië is Pete Murray een superster. Geheel onverwacht haalden zijn platen er alledrie de eerste plaats van de hitlijsten en zijn concerten verkopen er gegarandeerd stuk voor stuk uit. Qua populariteit kan hij met gemak tippen aan Kylie Minogue. Ook in Nederland wordt Murray op handen gedragen. Hij kwam net terug van een zo goed als uitverkochte tournee bij onze noorderburen. Dat het bij ons nog zo’n vaart niet loopt bleek uit zijn concert in een amper gevulde Handelsbeurs.
Voor één keer in ons leven prezen we onzelf gelukkig dat we te laat toekwamen op een optreden. Wanneer we de zaal binnenkwamen, voor de gelegenheid bestaande uit stoelen en tafeltjes met kaarsen alsof het een oude jazz-bar was, hoorden we net een abominabele cover van Ahead by a Century van The Tragically Hip. Jammer genoeg bleken de eigen nummers van Jury & Quill nog een pak erger. De teksten, geschreven door Nick Jury, zijn namelijk vaak ronduit belachelijk.
Dat ze dan ook nog eens gebracht worden door Megan Quill, over wiens zangkwaliteiten wij op zijn zachtst gezegd onze bedenkingen hadden, maakte het er niet veel beter op. Neem daarbij het muffe, ongeïnspireerde gitaargetokkel van Jury, de ongemakkelijke moves van Quill en het onverstaanbare gebrabbel tegen elkaar tussen de nummers door en u begrijpt dat we hier één van de slechtste voorprogramma’s ooit te zien hebben gekregen.
Dat ze dan ook nog eens gebracht worden door Megan Quill, over wiens zangkwaliteiten wij op zijn zachtst gezegd onze bedenkingen hadden, maakte het er niet veel beter op. Neem daarbij het muffe, ongeïnspireerde gitaargetokkel van Jury, de ongemakkelijke moves van Quill en het onverstaanbare gebrabbel tegen elkaar tussen de nummers door en u begrijpt dat we hier één van de slechtste voorprogramma’s ooit te zien hebben gekregen.
Voor zijn tour door Nederland had Pete Murray zijn band meegenomen, maar in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en dus ook in België verscheen hij jammer genoeg alleen op het podium. Murray had duidelijk geen zicht op hoe populair hij hier wel is. Bijgevolg vroeg hij het publiek of het goed was als hij zou afwisselen tussen nummers van zijn drie verschillende platen ‘Feeler’, ‘See the Sun’ en het dit jaar uitgebrachte en uitstekende ‘Summer at Eureka’. Die interactie, al kwam ze meestal maar van één kant, vormde trouwens een belangrijk gegeven vanavond. De uitgeklede versies van zijn nummers zorgden er namelijk geregeld voor dat onze aandacht danig verslapte. Dat was zelfs al het geval bij openers Freedom en Passing Time. Het daaropvolgende You Pick Me Up kon ons dan weer wel bekoren.
Deze nummers akoestisch en solo spelen is geen grote kunst. Ze zijn namelijk allemaal bijzonder eenvoudig. Het is nochtans net die eenvoud die Murray siert. Bij This Game zorgde Murray voor wat spaarzame percussie en af en toe (Better Days) werd ook de mondharmonica bovengehaald, maar niets van dat alles zorgde ervoor dat we ook maar op één moment geraakt werden.
Toen hij halverwege een elektrische gitaar bovenhaalde en enkele meer uptempo nummers ging spelen, begonnen we ons zelfs af te vragen wat we hier nog deden. Van echte hoogtepunten kunnen we dus niet spreken, maar wat het dichtst in de buurt kwam, waren de afsluiters Never Let the End Begin en zijn grootste “hit” So Beautiful.
Toen hij halverwege een elektrische gitaar bovenhaalde en enkele meer uptempo nummers ging spelen, begonnen we ons zelfs af te vragen wat we hier nog deden. Van echte hoogtepunten kunnen we dus niet spreken, maar wat het dichtst in de buurt kwam, waren de afsluiters Never Let the End Begin en zijn grootste “hit” So Beautiful.
Met een set als deze was het al een geluk dat Murray een uiterst sympathieke kerel is en ons voor zowat elk nummer een anekdote vertelde of er wat meer uitleg bij gaf. In die zin had dit concert iets van een live documentaire over zijn carrière en muziek. Ook zijn droge humor, die het tamme publiek duidelijk niet vatte, gaf hem net iets extra, maar dat nam niet weg dat we getuige waren van één van de saaiste optredens van het jaar.