Ostendfest

Reeds vroeg in de namiddag was de opkomst verzekerd en dus mocht Mortuum openen voor een behoorlijk goed gevulde zaal. De black metal van de groep schudde de slaapkoppen meteen wakker en ondanks de nogal standaarddeuntjes werd de taak van opwarmer meer dan behoorlijk vervuld. Het publiek liet de nekspieren al eventjes warm draaien en was klaar voor het volgende zootje ongeregeld.

 

Die staan bekend onder de naam Burial Ground en brengen pure muzikale horror. Bloederige bandleden met puntige gitaren in de sfeer van de allergoorste films dus. Vooraan ontdekten enkelen hun wilde zelf en op de mix tussen hardrock en lompe metal barstte het feest echt los. Burial Ground speelde een knappe set vol eenvoudige maar meeslepende nummers en dat was exact wat iedereen horen wou. Als een steak in de braadpan werd de groep naar het einde toe perfect hapklaar. Helaas moesten de ruige tonen toen plaats ruimen voor de volgende band.

 

Heel wat mensen besloten om Serpentcult links te laten liggen. Onbegrijpelijk, want de groep brengt misschien wel de beste doom die ons land rijk is. De trage ritmes, doordringende bassen en passionele zangstukjes lagen niet echt in de lijn van de affiche, maar vulden het groot geweld perfect aan. Met een grootse uitstraling en een ongelofelijk zware, lome sound speelde de groep een pak trommelvliezen aan flarden. Er is geen enkel excuus om Serpentcult als lunchpauze te gebruiken, want ze staan voor een totale sonische vernietiging. En zo’n spektakel moet je meemaken!

 

Om de snelheid terug op te voeren mocht Trenchfoot zijn kunnen komen showen. Deze thrashers wonden er geen doekjes om en vuurden uptempo metal met een hoge dosis eighties af op de zaal. Hun echte oldschoolsound liet spontaan een moshpit ontstaan die de razende vaart van de thrash maar moeilijk kon volgen. Het is altijd een plezier om Trenchfoot bezig te horen. Hun genre is vandaag immers zo ondervertegenwoordigd dat je niet anders kan dan van hen te genieten.

 

De lokale helden van Achyronthia waren als volgende aan de beurt met melodische metal. Met enkele verfrissende keyboard- en gitaarmelodieën kon de groep de zaal absoluut plezieren al was het niet meteen de beste performance die de band ooit afleverde. Als één van de groepen met een minder uitgesproken sound kwam Achyronthia soms wat slapjes over. Toch gingen de fans uit hun dak en veranderde de massa volk in een duwende en trekkende bende waar overal wapperend haar tussenuit schoot.

 

D.A.M.N. cancelde op het laatste moment en als vervanger mocht Emeth aantreden. Met zijn technische death was de groep ongetwijfeld de meest gestoorde groep van de dag. Complex gitaarwerk werd aangevuld met extreme drums en donderende vocalen. Helemaal volgens het boekje dus en dat straalde van Emeth af. Met enkele oudgedienden uit het genre en een pak frisse ideeën demonstreerde de band hoe death metal hoort te klinken. Het optreden werd door iedereen goed verteerd en illustreerde dat we nu aan de grote kleppers toe waren.

 

Panchrysia is al jaren een gevestigde waarde. De band lijkt wel recht uit de hel te komen en de venijnige black metal die ze spelen, versterkt dat idee alleen maar. De furieuze songs vliegen je naar de keel en laten je niet meer los. De groep werd even geteisterd door technische probleempjes, maar dat werd snel opgelost en door met samples te werken die de rustpauzes moesten opvangen, leek de show toch mooi door te lopen. De beenharde set haalde eenieders demonen naar boven en het enthousiasme toverde de horde fans om in een wilde massa. Een ideale intro voor het sluitstuk van de avond.

 

Als laatste was The Lucifer Principle aan de beurt. Deze amusante Nederlanders mochten headlinen al waren ze voor velen een nog onbekende formatie. Er stond dan wel een contrabas op het podium om de lage tonen wat te pushen maar toch was het niet meteen duidelijk of deze noorderburen wel meer zijn dan die gimmick. Tenminste, dat dacht je voor ze begonnen te spelen. Eens The Lucifer Principle zijn set op gang trok bleek dat ze perfect weten hoe een moddervet death metalnummer in elkaar zit en ze brachten het dan nog perfect ook. Met een massa motivatie op het podium en in de ganse zaal werd iedereen meteen omgevormd in een aanhanger van de band. En wie toch nog wat koeltjes bleef, werd door de frontman wel aangemaand om zich volledig te geven. Achteraf vroeg je je enkel af waarom deze band niet bekender is, want met dergelijke performances moet je wel meer concerten kunnen afsluiten!

 

Binnen was het kruit verschoten en buiten trad de vrieskou in. Het ideale moment om naar de heimat weder te keren na nog een laatste biertje op de grond en een blik op ’t Velokot te hebben geworpen. En dan vertrok je met een grote smile naar huis want als Ostendfest elk jaar apen uit mouwen zal blijven trekken dan kan je als metalfan gerust slapen.