Ostend Fest

Vroeg in de namiddag was er in de Hangar al heel wat volk van de partij, wat het voor opener In Chains meteen prettig maakte om de aftrap te geven. De jongelingen weten duidelijk wat ze willen, en hun loeiharde metal was best wel te aanhoren. Helaas waren enkele kleine foutjes en mislukte riffjes ook van de partij, en dat deed toch wel afbreuk aan de performance. Met het publiek lichtjes opgewarmd mocht Avoid het podium betreden. De lokale thrashers hebben nog maar pas een cd uit, en de nieuwe nummers lijken alweer een stap in de goede richting. Zonder telkens mijlen verder te staan gaat Avoid toch steeds weer iets in de goede richting. Hun optreden was de tweede degelijke set die we te zien kregen.

 

Invictrius mocht als volgende zijn ding doen, en dat deze heerschappen op hoog niveau death metal kunnen brengen was al snel duidelijk. Met brutale riffs en melodische solopartijen à volonté meteen de eerste klassebak van de dag. De redelijk technische muziek is ongelofelijk agressief en dat werkte wel op het publiek. Menig headbanger stretchte de halsspieren en men zag dat het goed was. De drie kwartier dat Invictrius zijn ding deed was de ideale lengte voor een energiek spektakel, en samen met de presènce op het podium leidt dit tot een heel geslaagd optreden voor de band.

 

Een beetje ongelukkig stond Leprasy vervolgens op de planken. Death metal blijft geen ganse middag boeien, en als je dan een redelijk logge variant van het genre brengt is het moeilijk om de attentie van je toeschouwers vast te houden. De te simpele riffs en clichéstructuren werken op cd wel behoorlijk, maar live zakte alles toch een beetje in elkaar. Geen slechte uitvoering van de band zelf, maar wel veel te doorsnee songmateriaal deden Leprasy de das om.

 

Eindelijk was het tijd voor een andere sound op het podium. Sinds de keyboards geen deel meer uitmaken van Mortifer gaat dit drietal verder als de Oostendse Immortal. De ijskoude black metal laat de rillingen over je rug lopen, en hoe! Zonder te vervallen in inspiratieloze gitaarstukken kan de groep met een minimum aan instrumenten een maximum aan gevoel neerzetten. Absoluut geen evidentie, maar meteen wel het sein dat Ostendfest op kruissnelheid gekomen was. Mede door de geslotenheid van de tracks ging het dak er nog niet helemaal af tijdens Mortifers krachttoer, maar wie oplette zag het vals plafond toch al enkele centimeters de hoogte in gaan.

 

Volgende op de affiche was Thurisaz. Dat deze heren al lang niet meer klinken als een lokale band is bekend, en ook live tonen ze maar al te graag dat ze wat in hun mars hebben. De mix van cleane zang en grunts, keys en loodzware riffs, sfeer en snelheid, mistte zijn uitwerking niet. de muziek leent zich niet echt tot het compleet uit je dak gaan, maar doorheen de hele zaal stonden geboeide gezichten alles gade te slaan, en voorin lieten de fans van de band de haren maar al te graag in het rond wapperen. Een geschikte opwarmoefening voor de twee grote kleppers die nog volgen moesten …

 

In-Quest hoeft zich nergens meer te bewijzen. Ze staan samen met Aborted aan de top van de Belgische metal en ook in het buitenland kunnen ze al wat potten breken. Wat volgde na de soundcheck was een demonstratie van hoe je death metal moet spelen. Geen limieten, geen compromissen, geen adempauzes. Enkel beenhard metaal dat je in een wurggreep hield tot het volgende nummer ingezet werd. Met één van de beste drummers uit ons land ratelde In-Quest aan duizelingwekkende snelheid door hun playlist heen. Het optreden mocht gerust dubbel zo lang geduurd hebben, want de schwung bleef er helemaal in, tot de laatste noot in de zaal klonk. Helaas zaten alle bands vast aan een strak tijdsschema zodat het einde van deze performance helaas definitief was, en er geen extraatjes uitgedeeld werden.

 

Maar lang bleef het verdriet niet hangen. Het was immers tijd voor onze nationale trots: Ancient Rites. Hun soundcheck duurde wel belachelijk lang, waardoor het jonge volkje haast volledig verdwenen was toen de intro in de zaal weerklonk. Na enkele nummers van de laatste cd ten gehore te brengen was het tijd om old school te gaan. Onder andere Total Misanthropia en Evil Previals passeerden de revue, en ook recentere klassiekers zoals Fatherland en On Golden Fields werden warm onthaald. Na de moeizame start was Ancient Rites niet meer te houden en dat straalde zich uit op de massa. Meezingend volk, vuisten die de lucht doorboorden en de horens die naar de hemel gericht werden, … het plaatje was compleet. Na de bisnummers was iedereen voldaan, en vervuld van Ancient Rites.

 

Een leeg podium, leeggezongen longen, nog legere zuipkaarten en een volle maag, dat was de balans na bijna twaalf uur vertoeven op Ostendfest. Lichtjes vermoeid, maar vooral voldaan, werd het tijd om huiswaarts te keren, met het geluid in de rug dat nog uit het pakhuis stroomde. Als de eerste editie van Ostendfest al zo geslaagd was, dan kunnen we enkel maar dromen van wat er de volgende jaren op ons af kan komen …