No Mercy Festival

Nobele onbekende en daarom ook afbijter van de spits was het Poolse Root. Wat je daarvan vooral moet onthouden waren enkele boeiende soleerduels tussen beide gitaristen. Voor de rest was het maar koude soep. Een uit het rusthuis ontvoerde Alzheimerpatiënt stond dood te gaan achter de microfoon en had dus de ondersteuning van zijn partituren nodig. Riffs zonder enige inhoud zorgden vooral voor veel trillingen zonder dat daar iets van klank uit te onderscheiden viel. Zeer moeilijk te doorworstelen optreden!

 

Ondanks hun jarenlange ervaring moest Extreme Noise Terror toen al onder de spots gaan staan. Een nog niet talrijk genoeg publiek wist dan ook niet goed wat aangevangen met een vocaal duet aan bulderende grunts en blaffende screams van die Britse punkgrinders. Aan de diep ronkende gitaren waarin je de agressie hoort openscheuren ofwel wat hogere groovy gitaarstrepen lag het zeker niet. Ook het drumwerk onderhield vlot een kletterend tempo. Best een knap optreden, des te meer omdat de heren wild tekeer gingen met hun microstaanders en alles uit hun keelgaten schraapten. Wellicht was het grotendeels zwartgerookte en scheefgegroeide gebit van de blonde zanger voor velen een afknapper.

 

Frankrijk begint haar metalbands meer en meer serieus te nemen. Briljante producten als Gojira, Dagoba en Misanthrope stonden mee aan de wieg van de heropleving, evenals het deels Belgische Scarve. Helaas kon oorspronkelijk drummer Dirk Verbeuren (het Belgische gedeelte) er niet bij zijn. Zijn vervanger werd de vorige drummer van Aborted Gilles Delecroix. Scarve maakt zeer eigenzinnige en daarom ontoegankelijke death metal. Hoewel het geluid iets te schel stond, kwam hun onregelmatige tempo goed over, vooral op zelfzekere wijze aan elkaar geramd door Gilles. Zeer onregelmatige melodieën deden het met moeilijk voorspelbaar riffwerk. Alleen de grunt paste niet helemaal in het plaatje en daar waar de andere muzikanten zeer beweeglijk hun ding deden, hing de bassist schier vastgeketend aan de drumkit.

 

Op een van de vorige edities van No Mercy tipten we hen al als interessant om volgen. Zoveel jaar later komen ze terug om te bevestigen. En of we gelijk hadden! De Duitsers van Dew Scented zijn enkele kilootjes bijgekomen, maar ook hun muziek heeft aanzienlijk aan gewicht gewonnen. Zwaar hamerend beukten beide gitaristen beenharde thrashriffs uit hun instrumenten. Tijdig bijgestaan door de dubbele pedaaldrum groef de baslijn tot diep in de achtergrond om af en toe eens venijnig te komen galmen. Dat alles had een hondsdolle sound tot gevolg en zelfs de kalende medemensen zwierden hun scalp sierlijk door de lucht. Echt goede zang heb je dan al niet meer nodig. Dat de gekraste grunt van de man met de micro heel gemeen klonk was dan ook de spreekwoordelijke kers op de taart. Hof Ter Loo ging plat voor een band die in de sporen van Legion of the Damned haar weg naar de top met goud betegelt.

 

Bij de doorsnee metalhead misschien wat minder bekend, maar met drie verrukkelijke langspelers zeker geen vreemde eend was Anaal Nathrakh. Op hun albums hoor je steevast slechts twee bandleden aan het werk: een zanger en een computertechnicus die de rest digitaal toevoegt. Je bent ervoor of je bent er tegen, maar dat je een supersonische snelheid en messcherpe black metal met een hele hoop grindcore en industrial-invloeden bekomt is zeker. Live echter worden alle instrumenten wél met de hand bespeeld. Daarvoor doet de band een beroep op wat dan “live-bandmembers” heet. Eén daarvan had die dag een dubbele opdracht, dat leest u later in deze tekst. Consternatie alom toen frontman Dave Hunt vertelde dat dit nog maar hun vierde optreden ooit was! Anaal Nathrakh wil namelijk niet toeren en speelt alleen maar op speciale gelegenheden. Jammer, want ook zonder de hulp van de digitale technologie kreeg de band die unieke sound en waanzinnig snelle drums door de boksen. Het publiek ontplofte mee in een flinke moshpit. Zijn stembanden fijnknijpend kotste Dave er een extreem gekrijs uit, zinderden er splijtende gitaarakkoorden tot in je staartbeen en ratelden de cilinderdozen. Ongetwijfeld een van de meest extreme bands van het moment.

 

Na de tweede Engelse band stuurde ook Polen haar tweede gezant. Twee jaar geleden dropen ze al na twintig minuten Graspop af, dat mochten ze nu komen goedmaken. Dat deed Behemoth met veel zin. Natuurlijk ontbrak de black metallook niet. De ene al wat esthetischer dan de andere, waren ze witgekalkt met zwarte fantasietjes rond mond en ogen. Omdat ze met een hele smidse aan ijzer en een boerderij aan leder bedekt waren, kon ook hun showgehalte niet meer stuk. Het andere aspect, muzikaal dus, kwam er dankzij een sublieme afstelling prachtig uit. Vermorzelende blasts deelden de gitaar met wilde ritmes en striemende akkoordaanslagen. De schreeuwzang werd er een beetje door overrompeld, maar bleef steeds variëren in toonhoogte. Een breed gezaaid publiek ging lekker mee met als chef d’oeuvre een loodzware Conquer all.

 

Tijd voor een legende. Vijfentwintig jaar geleden stichtten ze als pubers de grindcore en sindsdien zijn ze nooit meer weggeweest. Eigenlijk is het dan een schande dat ze niet als headliner geprogrammeerd stonden. Voor de immer minzame leden van Napalm Death geen probleem. Eerder zat drummer Danny Herrera al achter de vellen bij het ook al Britse Anaal Nathrakh. Wat een conditie moet die man hebben, want hij rammelde de trommels opnieuw aan een moordend tempo af. Mark Greenway vertolkte zijn rol als hyperactieve frontman weer vol enthousiasme. Een knieblessure leek hem daar niet bij te hinderen. Samen met gitarist Mitch Harris gilde, krijste en grunte hij weer heel wat linkse praat door de Antwerpse luidsprekers. En dan had je een oerkrachtige gitaar. Moderner galmend als gewoonlijk onder een glasheldere afstelling, lanceerde die continu verbrijzelende uithalen, die de paaseieren in de nabijgelegen supermarkt liet openbarsten. Héél de zaal nam de agressie vol passie over en zette die om in een pruttelende moshpit. De dronkelappen vlogen in het rond, moddervette crowdsurfers irriteerden vriend en vijand met hun wilde sprongen, de security had de handen vol om losgeslagen mensen van het podium te houden kortom: waanzin. Hoewel er nog twee bands moesten komen was het wel duidelijk: Napalm Death was de mentale headliner.

 

Officieus was er dan pas de hoofdvogel. Obituary gaat ook al een respectabel aantal jaren mee, maar weigert om hun stijl nog maar een beetje mee te laten evolueren met de tijd. Die eerste twee albums stonden er, maar voorts bracht de band eigenlijk niets nieuws. Zo kan je ze ook live het beste resumeren. Hun low-tempo en diepe riffs kunnen je heel even boeien, maar omdat ze die koppig blijven herhalen verlies je de interesse. Dan krijg je een erg logge en kruipende setlist. We hebben wel eens meer energie gezien tijdens bingo-uurtje in een bejaardentehuis dan de energie die in de slome, langgerekte gitaarlijnen van Obituary hoorden. Vocalist John Tardy stond met een hoofd als een tomaat te ijsberen met zijn microstaander en was precies aan het bevallen terwijl hij zijn wat geschaafde grunt aanhief. Diens broer met de drumsticks zag er nog koortsiger uit, ranselde een erg lauwe drumsolo af en hield het verder bij wat basic gehakketak. Moest de vloer niet ondergekotst zijn, we hadden ons neergelegd en een dutje gedaan. Doodziek, oersaai en op de duur zelfs afmattend. Nu weten we ineens welke muziek er in de gevangenis van Guantanamo door de boxen druiste om de “terroristen” te martelen.