New York Ska Jazz Ensemble

Ondanks de snijdende net-nog-geen-winterkoude, voelt de Botanique heerlijk zomers aan. Niet alleen is het voorprogramma fantastisch qua geluid, ook de klanken in de Orangerie geven de koude net-nog-geen-winteravond vanavond toch een Caraïbisch tintje.

Toch verkiezen enkelen (waaronder ondergetekende) een relaxed zitje in het gezellige Bota-café als opwarmer. Freddy Loco is zeker niet slecht. Integendeel zelfs, oorspronkelijk zijn we er zelfs van overtuigd dat de radio aan staat, maar al snel blijkt dat de muziek vanavond gewoon subliem gemixt wordt door de geluidstechnici van dienst.



Hoofdact van de avond is New York Ska-Jazz Ensemble. Dat deze heren een kruisbestuiving van ska en jazz met zich meebrengen, moge duidelijk zijn. De bezetting bestaat uit leden en voormalige leden uit New Yorks fijnste ska-bands. De meerderheid van deze heren heeft zijn sporen verdiend bij bands zoals The Toasters, Skatalites en Scofflaws. Dat bewijzen ze door te openen met Ska Knibb, een oudgediende van hun debuutalbum. En het publiek zet meteen bij het eerste nummer al hun beste moves in.



Halverwege de set zet Freddie “Rocksteady” Reiter zijn saxofoon aan de kant en neemt hij zijn dwarsfluit uit de doos. Deze kruising tussen Henry Rollins en een Amerikaanse drill-sergeant verbaast ons met Elegy, waarin hij een solo van jewelste speelt. Dat hij nog beter kan, bewijst hij later met Nardis.



De muzikanten steken niet onder stoelen of banken dat ze vertrekken vanuit hun grote liefde voor jazz. Hun muze is Charlie Parker en welke ode aan deze grootmeester is compleet zonder een versie van Harlem Nocturne? De sfeer bedaart in de Orangerie terwijl Freddy Rocksteady het publiek hypnotiseert met de bezwerende sax die dit nummer tot een klassieker maakt. Een vijfhonderdtal groepen heeft hen dit al voorgedaan, maar dit is één van de zeldzame gevallen die we onthouden.



Bassist Malcolm Gold (Sheryl Crow, Morgan Heritage) krijgt zijn plekje in de show met een fantastische solo die naadloos overgaat in het basgedreven Haitian Fighting Song. Bob Barker - wat deze Amerikaanse televisiepresentator hierin te zoeken heeft blijft al jaren een vraagteken - is een stevig, maar toch relaxed skanummer.



Jammer genoeg bereikt de avond te snel zijn einde. Dit ligt niet aan de groep of aan de zaal, maar aan het publiek dat enkel meer wil - en terecht - maar na een rijkgevulde avond toch op z'n honger blijft zitten. Hou volgende zomer de concertkalender goed in de gaten! Deze New Yorkers toeren naar goede gewoonte jaarlijks doorheen Europa. Na de laatste doortochten dit jaar hunkeren wij enkel maar naar meer.