Nas & Damian Marley

Na hun passage op Couleur Café, omschreven we de samenwerking tussen de hiphop- en reggae-artiest hier vorig jaar al als ‘het beste wat beide genres kon overkomen’. Nas verdiende zijn Adidas-strepen al met een lijstje albums dat bijna zo lang is als Damians dreadlocks, terwijl Bob Marley’s jongste zoon in 2006 nog twee Grammy’s in de wacht sleepte met zijn album ‘Welcome To Jamrock’. Eentje voor ‘Best Reggae Album’, obviously, maar ook eentje voor 'Best Urban/Alternative Performance'.

Op die cd hoorden we de gesmaakte kruisbestuiving van beide ‘urban legends’ al in de single Road To Zion, wat vier jaar later dus een staartje kreeg in de vorm van een full album. De heren gaan hierop op zoek naar hun muzikale roots, met een shitload aan samples, erg gevarieerde tracks en bijzonder straffe lyrics als resultaat. Een lesje in de zwarte muziek, zeg maar, en in de live-versie maken de grootmeesters er bovendien ook een lesje in entertainment van.

De zeskoppige band schakelt middenin een track plots over op een andere riddim, of ze rijgt twee opeenvolgende nummers naadloos aaneen, en de twee protagonisten hebben hun bewegingen en plaatsen op het podium perfect op elkaar afgestemd. Speciale vermelding ook voor de vlaggenman die non-stop met de Lion of Judah stond te zwaaien - de doorsnee NVA’er kan er nog iets van leren – en de twee backing vocalistes die wel érg enthousiast te keer gingen toen 'Jr. Gong' zijn roep om ‘Energy!’ lanceerde. Denk er twee T-shirtjes die goed gevuld zijn op de behale hoogte bij, en je begrijpt dat hun wilde dansmoves op luid gejoel onthaald werden.

Dit alles getuigt van een show die prima ineen zit, waarbij je evenwel zou verwachten dat de artiesten in kwestie die onderhand wel moegespeeld zijn, want ze tourden eerder al in Australië, Amerika en Japan. Daar was echter niets van te merken, en al zeker niet aan de andere kant van het podium. Zelden hebben we zo’n luid publiek gehoord!

We noteerden pieken tijdens openingstrack As We Enter (met een sample van Mulatu Astatke), het energieke Dispear en de obligate afsluitende cover Could You Be Loved (Bob Marley). Maar er was ook ruimte voor bijna sacrale stiltes bij rustige nummers als Tribal War, Africa Must Wake Up en het beklijvende Sabali (met een sample van Amadou & Mariam en een tekst waar zelfs het blinde koppel van opkijkt).

Wie er vorige zomer niet bij was op Couleur Café kon hier een steengoede herkansing meepikken, maar in het andere geval ging het louter om een uitgerekte herhaling van diezelfde setlist. Ook nu werden oude solo-tracks lustig afgewisseld met het materiaal van het samenwerkingsalbum, en op vlak van bindteksten ging het duo zelfs behoorlijk de mist in: “Who wants to hear a Bob Marley track? Or no, wait, are there any Bob Marley fans in the audience?” Maar hey, wie gaat er nu naar een concert voor de bindteksten? Wij onthouden dit optreden alvast voor in ons eindejaarslijstje.